:: بـُـغض مـبهم ::

2007-02-24T23:39:00.000+03:30

تو جغرافیای من ِ کوچیک،دنیا خیلی بزرگه و من نمی خوام مثل ِ یه نقطه کوچیک توش گم بشم
تو جغرافیات اونقدر بزرگه و دنیا اونقدر کوچیک که دیگه توش گم نمی شی
تو جغرافیای من و تو ،دنیای ما اونقدر بزرگه که
جغرافیای من و تو حتی توش گمه
دنیای من و تو چه قدر بزرگه اگه من و تو با هم باشیم

2007-02-23T23:51:00.000+03:30

پرواز اعتماد را یاد بگیریم
که اگر نباشد ،بالهای رابطه مان خواهد سوخت و این پروانه زیبا دیگر پری برای گشودن نخواهد داشت

2007-02-13T23:09:00.000+03:30

نقاش قلم مویش را برداشت و آسمان را رنگ کرد! رنگی که امروز آبی مایل به خاکستری است. اگر چه قلم مویش خشک بود و پالت رنگش بدون یک لکه رنگ
نقاش ِ شهر ،جز رنگ خاکستری رنگ ِ دیگری نداشت
پس شهر خاکستری شد و جانوران ِ دو پای مغرور به راه افتادند
ارکستر سمفونیک ِ مشهور شهر، مدتهاست ملودی جدید که هیچ!!قطعه ای برای نواختن ندارد
آخر موزیسین بزرگ شهر که از همه دانا تر است جز بوق ِ ماشین و شیهه اسبهای مونث خیابان و اصوات ِ پی در پی که شبیه هو هوی نا همگونیست ،تا به حال چیزی ننوشته است
آرشه ویولونیست ِ شهر مدتهاست که پاره شده است و دگمه های آکاردئون آن مرد ِ کور مدتهاست که از پیراهنش به پایین افتاده است
سیمهای گیتار آن دخترک که روی دستش تکه های سوخته روزنامه چسبیده و بر چشمش سیگاری روشن است،فقط یک سیم دارد که مورچه های طبقه بالایی از رویش راه می روند
موسیقی زندگی در شهر،سالیان ِ درازی است که فالش نواخته می شود
شنوندگان با چه لذتی گوش می دهند
زمین از اول اینقدر سیاه بود؟یا ابلیس ِ پلشت ِ شهر ماهی های قرمز را که بر روزی زمین راه می رفتند جوید و خورد؟
اینها شاید اشتباه نقاش باشد
جانوران ِ زیادی هر روز به زیر ِ خاک می روند
قورباغه های مهربان قلبی نیز هم
در همین شهر هر روز اسبهای نا نجیب ِ پاشنه بلندی با ناخن های لاک زده به زیر ِ خروار ها خاک سر می خورند
ولی هنوز پیانیست ِ بزرگ ِ شهر انگشتانش پینه بسته است از بس که روی حرف ِ خودش و آن نتها ایستاد
آخر فقط اوست که نتها را فراموش نکرده است و لحظه ناب فراموشی و دل انگیز شبهای شهر را
همه چیز هنوز برای او رنگی است
نوبت نقش کردن پیانیست رسیده است در حال ِ نواختن و یا سر خوردن ِ مورچه کوچی روی دیوار و رقصیدن موشها
مردک ِ متعصب دزد همسایه دیگر مرغ را به خانه زن ِ سرخ لب ِ همسایه بقلی نمی برد!!برای کودکانش از درخت لاشه خزندگان می چیند
کلاغ ِ مورچه خوار طبقه پایین از این پس ،پس مانده لاشه اسب را نمی جود
شلوغ است!!-شهر را می گویم
هنوز خاکستری است
پیانیست هنوز و هر روز می نوازد!!نت به نت...دقیق همان آهنگ ِ دلنواز ِ زندگی را
نقاش او را کشید
سر پنجه های پینه بسته اش را
لکه ای قرمزاز قلم مویش چکید بر دفتر ِ خنثی ی روز گار ِ شهر
رنگ زاییده شد

2007-02-10T00:23:00.000+03:30

تو مهربونی مثل ِ من
مهربونم مثل تو
دستام پر ِ احساس واسه تو
قلبم پر ِ خواهش واسه عشق
دلم پر ه از لرزه واسه رسیدنت
من گرفتار تو ام
تو مثل باد
من مثل ابر بهار ... تو مثل آب
سر شارم از وجود ِ تو
مست از آرزوی تو
تا که بشم همه هستی تو
تو بشی هستی من
تو بشی بودن من
من بشم بودن ِ تو برای تو
تا که وقتی بارون می یاد با هم باشیم
برف که می یاد با هم باشیم
آفتاب که می زنه سر رو شونه های همدیگه
دستهامون تو دست هم
از پله های هر گذر رد بشیم و به بالا برسیم

2007-02-09T01:10:00.000+03:30

آسمون اتاقم ابری شده بود
یه سطل رنگ برداشتم ریختم که آفتابی اش کنم
یه نگاه ته افق کشیدم
نگاه ِ تو
یه من نگاه کن؟
لبخند ملیحی بزن

2007-02-07T11:14:00.000+03:30

در سکوت این دوستت می دارم
رازی است
از سر انگشتانم بچینش تا تازگی دارد

2007-02-04T23:02:00.000+03:30

باران بارید
غمها را شست
باد وزید
درد ها را برد
خاطرات بدم را به دست بر گهایی که در هوا بودند سپردم
به آسمان نگاه کن
آبی شده است
برای من و برای تو
خوب نگاه کن،نمی بینی؟
بوی گل در هوا پیچیده است از کدام طرف می آیی؟منتظرت می مانم تا دو باره بیایی و مرا وجودی دوباره بخشی
باران باریده است
و هوا تمیز تمیز است
سنگ فرش خیابان هم خالی از هر غباری است
درست مثل دل ِ من صاف ِ صاف
امروز همه مورچه ها و سوسکها و کلا غ ها با هم به میهمانی رفته اند
هیچکدام از سر و کولم بالا نمی روند
به همراه آمدنت غرق بوسه ام می کنی؟

2007-02-03T01:15:00.000+03:30

دلم تنگ شده است
دیگر نمی ترسم که بگویم دلم تنگ شده است
و اینکه بگوم دلم گرفته است
امروز مورچه های اتاقم هم از قدم هایم این را فهمیدند
تا آن بی نهایتها رفتم
تا ان دور دورها و اینکه چقدر دوست دارم که با هم برویم را بار ها و بار ها نوشتم
صدایم زدند
از رویا بیرون آمدم و باز دلم تنگ شده است
برای آن روز ها
دلم گرفته است

2007-02-01T22:37:00.000+03:30

عاشقانه ای برای او که

خودش یه دنیاست و وجودش یعنی تمام زندگی

نشسته بودم رو به رویت.با چشمهایی پر از درد.با ذهنی مشوش از دیروز ها و امروز ها.با خاطراتی پر از رنج. و خوب می دانستم که این من نیستم و کاش تو هم می دانستی که من نبوده ام.درست رو به رویم ایستاده بودی و سوال می کردی بار ها سوال کردی و در عین ناباری ِ من و تو صدایی از حلق من بیرون نمی آمد.و کاش می دانستی که زبانم قفل شده بود

دستهایی که درست هم اندازه دست من بود دیگر در دستم نبود و کنارم نبود.درست روبه رویم بالا و پایین می رفتند.

نشسته بودم درست رو به رویت جایی که هر گز فکر نمی کردیم برای من و تو باشه!!!!! روبه رویهم؟ یا با هم؟روبه رویت بودم با دلی پر از کنایه و گله

روبه رویت نشسته بودم و اگر نبودنت را بار ها و بار ها تجربه کردم و اینکه دیگر از آن دنیای خوب و ودوست داشتنی و پر عشق حتی لاشه ای هم بر جا نخواهد ماند! حرف می زدی.. داد میزدی و من هیچ کدام را نمی شنیدم جز صدای نابودی یک عشق

در کنارت راه می رفتم!!پاهایی که دیگر رمق نداشتند بدون آن دستی که همیشه در دستم بود دستت از من جدا بود و دیگر برای من نبود فکر می کردم به آن دستها به دستهایی که هزاران بار مرا با تمام وجود توی خودش پنهان کرده بود و فشرده بود از ته دل

توی همون سایه روشن و همون دادو بیداد ها زل زده بودم به خاطرات مشترکمون و دنیای قشنگمون و اشک از گوشه چشمهام می آمد ولی پنهون می شد از سر ِ غرور

چقدر دوستت دارم ای نازنین.چقدر بدون ِ تو و صدای نازنینت تنها می شوم بگو که هیچ جا نمی روی.مرا زا این درد رها کن

وقتی که تو هستی ماندنم معنا می دهد.ماندن به عشق ِ تو و به عشق قربونت برمهای از ته ِ دل تو را شنیدن و اگر زبانم لال تو نباشی بهتر است بمیرم

نرو! می دانم که عاشق شده ام و امروز که می دانم دوستت دارم بدون شک. بمان

بگو که هیچ وقت نمی روی ای رفیق ِ همیشه من!نترس !!نرنج.من خودم بغلت می کنم.وجودم را به تو ثابت خواهم کرد روزی!!! و تو خواهی فهمید که چه قدر دوستت می داشته ام

قول می دهم دیگر جغرافیای آن شب و وآن حرفهای سرد و یخ زده تجدید نشود.و دیگر دروغهای شاخدار نگویم و تو به رویم نیاوری و شرمنده ام کنی قول می دهم دیگر کارهای بد نکنم تا فقط تو خوب باشی و بس

خالق روزهای قشنگ ِ من... دنیای من امروز خجالت نمی کشم که بگویم عاشقت هستم

بگو هیچ وقت از پیش ِ من و آرزوهایم که فقط با تو می شود گفتشان و تو باورشان می کنی و می فهمی نمی روی

بگو که نمی روی.بگذار تا بار ِ دیگر باور کنم که عشق هست... و ما هستیم و بگذار بار ِ دیگر دنیایم پر از خنده های از ته ِ دل باشد

بگذار بار ِ دیگر احساس کنم کسی هست که مرا دوست بدارد مرا و وجود مرا برای آنچه که هستم

بعد از این همه وقت.... احساس ِ شیرینی است که باور کنم این حس را

بگذار بار ِ دیگر احساس کنم

2007-01-28T20:55:00.000+03:30

من چه می دانستم هیبت باد ِ زمستانی هست؟
من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزهیخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم دل هر کس دل نیست؟
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند
و چه رویا هایی که تبه گشت و گذشت و چه پیوند صمیمیتها که به آسانی یک رشته گسست
چه امیدی،چه امید؟
چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری...دستهای تو توانایی آن را دارد که مرا زندگانی بخشد
من به بی سامانی باد را می مانم !!من به سرگردانی ابر را می مانم
قصه بی سرو سامانی من باد با برگ درختان می گفت باد با من می گفت چه تهی دستی مرد
ابر باور می کرد
من در آیینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
چه کسی خواهد دیدمردنم را بی تو؟بیتو مردم مردم
گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی روی تو را
کاشکی می دیدم.
شانه بالا زدنت را بی قید و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد وتکان دادن سر را که عجب!عاقبت مرد؟افسوس کاشکی می دیدم
سخن از مهر ِ من و جور تو نیست
سخن از متلاشی شدن دوستی است و عبث بودن پندار ِ سرور آور مهر
آشنایی با شور؟
و جدایی با درد؟
و نشستن در بهت ِ فراموشی یا غرق غرور؟
سینه ام آیینه ای ست با غباری از غم
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار
آه مگذار که دستان من آن اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد

حمید مصدق

2007-01-26T23:44:00.000+03:30

دیوارای اتاق داره می یاد جلو تر و جلوتر
آسمون اومده پایین
زمینی دیگه در کار نیست
دارم له می شم نه؟
ماشینا کجان؟ اونا هم فکر کنم اوراقشون کردن
مورچه ها رو هواست باشه له نکنی؟ آخه اونا تو نگاهشون یه دنیای دیگه است
صدای زوزه گرگ می یاد از تو اسپیکر های کامپیوتر
دنیا دیگه اون دنیا نیست
دلم برای یه درد دل لک زده
واسه یه نگاه
واسه یه کوچه خلوت که توش فقط جیغ بزنی و تا ته دنیا بری
ته یه کوچه یه کلاغ نشسته روی زمین یه خوکچه هندی رفته بالای درخت داره غار غار می کنه
منم که نمی دونم جام کجاست
هوایی دیگه نیست داره هی کمتر می شه
جامم هی داره هر روز تنگتر می شه
تو کجایی آخه
تو که خودت یه دنیایی
دستهامو نگاه کن؟ از این باید پر رنگ تر باشه؟
یا که نگاهم از این باید پر شور تر و ملتمسانه تر باشه؟
کجا باید دنبالت بگردم؟
چقدر عقربه های ساعت امشب کند می گذره یعنی اینقدر عادت کردم به بودنت؟
چرا کرم خاکی که تو سوراخ های مغزم داره راه می ره راحتم نمی زاره؟
جواب همهمه های تو مغزمو کی می ده؟
دستامو چه راحت گرفتی تو مشتتو منو دنبالت می کشونی
چقدر دوست دارم دستهات رو ی موهام بو د و نوازشت رو ی پوست تنم
چقدر زود گذشتیم و چقدر زود می گذره
نکنه تموم بشه و یه خواب خوب زود تموم بشه
مگسه هی داره بالای چشمام ویز ویز می کنه و گوشام می شنوه
توی این دنیای سیاه و نامرد در هم و بر هم یه چیزی که خیلی ساده است کمه
که اگه بود همه چیز درست بود
صداقت و عشق
برام از اون پایین می یاریشون؟
فقط تویی که می فهمی من چی دارم می گم نه؟ من دارم می رم اون طرف رود خونه با هام می یای؟
*******
یک:خسته ام
دو:کلافه ام
سه :می خوام خفه شم
چهار :نمی دونم

2007-01-23T01:08:00.000+03:30

نگاه کن چه نومیدانه به پیش می روم
در بالاهای خیالم ،هزاران کبوتر وهم و تفکر پرواز کردن گرفته اند
امشب چه بی شرمانه دلم هوای در آمیختن گرفته است
چه بی شرمم اگر بگویم که بی هیچ حجابی دلم زیستن می خواهد
که دوباره زاده شوم
که گر دوباره زاییدن بگیرد آنکه مرا ساخت اینگونه
بی شرمانه دلم هوای آمیختن دارد
و تنم هوای خاک
بی تابم
بی تاب آن لحظه که آغوش بگشاید زمین
و بی هیچ حجابی به زاد گاهم به آنچه می گویند اصلم از آنست بر گردم
به سراغ مرگ روم
که زندگی مرگ است و مرگ زندگی
عشق بازی این دو را چه شور و حالی است؟
کاش در می یافتم
تا که نومید نباشم
لرزه ای نباشم بر دستان
یا که ترسی در دل
سست عنصری نباشم در سرم
نگاه کن چه بی شرمانه عشق بازی می کنند این دو
که گویی مقدس ترین لحظه را رقم میزنند
دلم لحظه ای ناب می خواهد
یک آغوش و برای من
و یک معبر برای تو
لجظه ای بی شرم، بی حیا ، بی ترس
تا که با امید ، بی ترس حجاب بردارم
تا که باشم و بودن را پذیرا شوم
مرا همراه می شوی؟

2007-01-22T00:57:00.000+03:30

اتاق خالی
میز خالی
خونه خالی
فکر خالی
مغز خالی
صفحه خالی
زمین خالی
آسمون خالی
یخچال خالی
چمدان خالی
دل ؛پر از تمنا
چشم ؛ پر از تقلا
یه قلب، پر از التهاب
آیینه پر از وجودت
اتاق پر از ترانه
خونه پر از یه خواهش

2007-01-16T22:40:00.000+03:30

عاشقانه

من گیاهی را مانم
که در این غربت و بی حوصلگی
با سر انگشتان ملتمسم
به تو آویخته ام
کاش میشد روزی زندگی را با تو
تا تن سبز علفهای بیابانی
و گونهای تب آلوده ی صحرا ها و تا آخر دنیا گسترش می دادم
تا به ابد
من از این شیشه باران خورده
ماه را می بینم
که برون کرده سر از پنجره اش
تا که تصویرش را
با تو ای چشم سیاه
آشنایی بخشد
تو چراغی را مانی که ز هر روزنه ای وام بگرفته صمیمیت را
کاشکی زندگیم را باران
که مه آلود و غبار آگین است
به سخاوت می شست
من امیدم همه این است که تو ای چشم سیاه ِنمناک
از دل ِ آینه ،اشباحی را که صمیمیت را آلودند و وقاحت را وسعت دادند
منهزم خواهی کرد
من از این شیشه باران خورده ماه را می بینم که برون کرده سر از پنجره اش بیرون و به شب می گوید:فردا صبح دیگری است
روز دیگری در آغاز است

2007-01-14T21:38:00.000+03:30

خواب و شبانه هام

یکی می ره؛یکی میاد....صدای تق تق راه رفتن پاشنه بلندی می یاد که حتما واسه راه رفتن با این کفشا باید انرژی زیادی صرف کنه
صدای یه غریبه هی می پیچه و می پیچه وااااای چقدر سر و صداست دارم دیوونه می شم. آقای محترم ببخشید ولی لطف می کنین محترمانه خفه شید؟
چرا اینقدر بوق میزنی؟مگه نمی بینی اینجا زده بوق زدن ممنوع اینجا محدوده منه و من چی می گی؟ چرا بوق می زنی؟آی خانم اگه از زمونه شاکی چرا تو سر بچه ات می زنی؟
چرا دنیا دور سرم می چرخه؟هیچی سر جاش نیست صبح که همه چیز سر جاش بود پس کی راه خونمون از این طرفی شد و من نفهمیدم؟سقف چرا کف ِ پاهامه؟من چرا سرم به زمین چسبیده و پاهام رو هواس؟چه جوری پس دارم می دوم؟
دستم از وسط دو نصف شده ولی چرا خونی ازش بیرون نمی یاد؟عوضش تو اتاقم بوی خون پیچیده دارم خفه می شم.دیوارا سیاهن و قرمز.راستی امروز یه خنجر از دست خانم همسایه بالایی افتاد پایین و رو سر آقای همسایه پایینی افتاد و آقاهه باهاش سر زنش رو برید آخه می گفت زن خوبی نبود
سیب زمینی خوب آبپز نمی کرد!!!چرا هیچ کدوم از دخترهایی که دور من جمع شدن لباس تنشون نیست؟مگه نمی بینن این همه آدم وایسادن؟دستهام بازه.... وسوسه آغوشت داره دیوونم می کنه هیچ کس حسمو نمی فهمهولی فکر کنم تو دیگه می فهمی! چند وقته که منتظرم؟
چرا گریه ام نمیگیره؟به جاش همش می خندم.آخه خودت یادم دادی!من دارم می بینم داری میای مثل همیشه می خندی.. تنم هنوز بوتو میده.پاهام کجان؟کی پاهام و برداشت و برد؟ همین الآن می خواستم که بدوم و بپرم تو بغلت. می خوام جیغ بزنم ولی انگار خفه ام!هیچ کس انگار منو نمی بینه!همه از روم دارن رد می شن و لگد م می کنن و من صدام در نمی یاد.مگه نمی بینن من اینجام؟دارم له می شم.احتمالا خیلی درد دارم.از گوشم داره آب می یاد بیرون و چشمام ولی خشکه.باز شبانه های منو یکی رفته سر کمدم و داره بلند بلند می خونه! آخه من همشون رو برای تو نوشتم فقط می خوام تو بخونی پس چرا نیومدی؟یکی دیگه داره می خونه.چرا همه چیز وله؟تو کجا منو بردی و ول کردی؟از دلم داره یه درخت جوونه می زنه.از پشتم سوسکا دارن بالا می یان.پلیسه داره برگ جریمه ام رو می ده دستم.چرا تو هیچ کاری نمی کنی؟تو که اومدی پس چرا اونجا وایسادی؟چرا نمی تونم بگیرمت تو بغلم و غرق بوسه ات کنم؟آدما دارن میرن و میان و تو وایسادی؟قاصدکها چقدر قشنگن تو همین دنیای مزخرف.دستات چقدر گرمه.مثل همیشه دستات تو دستامه آغوشت چقدر امنه برام .اینا رو حتما از اونجایی که وایسادی داری تو چشمام می خونی.حالا وقتشه
دارم می رم.باهام می یای؟

2007-01-06T23:10:00.000+03:30

چون میوه بر شاخه‌ای
احساس سنگینی می‌کنم
بگذار میوه‌ی تابستانی
آرام آرام سر بخوردبیافتد بر گردن صاف‌ات
بگذار دور شود
لبریز استغنای پردرد‌ش
میوه
از درخت بالا نرو
آرامش شاخه‌ها را برهم نزن
بگذار برسد به دست‌هایت
من عین میوه‌ام

شعر از هالینا پوشویا توسکا- ترجمه‌ی محسن عمادی

2006-12-27T23:26:00.000+03:30

سرودی برای فردا

تا فردا
که فرصت "بودن"هست
تا فردا
که آینده دیری نیست
من آرامگاهی برای خویش خواهم ساخت و گل دسته ای برای آن تعبیه خواهم کرد
که بعد از مرگم
گنجشکان موذن
تکوین روزگار دگر را به من
بشارت دهند

2006-12-22T00:52:00.000+03:30

دوسال گذشت و بغض مبهم دوساله شد و دگر بغضی نیست

متولد شدم از آب
در شبی از هجوم شاپرکهایی که به سوراخ لانه میرفتند
زندگی کردم در حبابی به نازکی حباب ماهی ها
با دیدنت حباب شکست
و دوباره آبی شدم
به وسعت در یاها و به خلوت قناری
دوبایه آبی شدم تا مرا از مردابها به ابر ها ببری

2006-12-08T00:23:00.000+03:30

برای تو

در شبان غم تنهایی خویش
عبد چشم سخن گوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جان فرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
چش م من چشمه زاینده اشک،گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو تهی می شدم از بود و نبود
بگذر از زیور و آراستگی
من ترا با خود تا خانه خود خواهم برد
که در آن شوکت ِ پیراستگی چه صفایی دارد
چون اراویدن مهتاب به شب مهر از آن می بارد
زندگی رویا نیست
زندگی زیباییست
می توان بر درختی تهی از بار زدن پیوندی
می توان در دل ِ این مزرعه خشک و تهی بذری ریخت
می توان از میان فاصله ها را برداشت
دل ِ من با دل ِ تو هر دو بیزار از این فاصله هاست
آرزو می کردم دشت سر شار ز سر سبزی رویا ها را
من گمان می کردم دوستی همچو سروی سرسبز
چار فصلش همه آراستگی است
من چه می دانستم هیبت باد ِ زمستانی هست؟
من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم دل ِ هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ قلبها بی خبر از عاطفه اند
از دلم رست گیاهی سر سبز
سر بر آورد،درختی شد،نیرو بگرفت
برگ بر گردون سود.این گیاه ِ سر سبز حاصل ِ مهر ِ تو بود
در میان ِ من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری دستهای تو توانایی آن را دارد که مرا، زندگانی بخشد چشمهای تو به من می بخشد شور ِ عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
می توانی تو بهمن زندگانی بخشی یا بگیری از من آنچه را می بخشی
من به بی سامانی باد را می مانم
من به سرگردانی ابر را میمانم
من به آراستگی خندیدم
من ژولیده به آراستگی خندیدم
بی تو من چیستم؟ابر اندوه
بی تو سر گردانتر از پژواکم
گرد بادم در دشت
برگ ِ پاییزی در پنجه باد

2006-10-13T00:18:00.000+03:30

چون طلای ناب مرا بی منت از خاکم بکن
یک شبی را عاشقانه از هوس پاکم بکن
هر نگاهت موجی بر هرتخته سنگ پیکرم
پر تلاطم تر ز پیشم غرق امواجم بکن
بی منت از خاکم بکن
از هوس پاکم بکن
غرق امواجم بکن
می پسندم بازوانت را به دور شانه ام
اول کارم هنوز فکر سر انجامم بکن
با تو من در شب، خیال دیگری دارم به سر
همچو شبگردی مرا از خواب بیدارم بکن
بی منت از خاکم بکن
از هوس پاکم بکن، غرق امواجم بکن
فکر سر انجامم بکن، از خواب بیدارم بکن
دوست دارم همچو پیچک بر سرا پای تو پیچم
باز امشب چو گل وحشی شدم
رامم بکن
شبنمی شو! بوسه بر گلبرگ اندامم بزن
بوسه بارانم بکن
بیتاب ِ بیتابم بکن
بخت و قسمت را بگو دستی به دست هم دهند
دست به دستم ده
کنار سایه ات خوابم بکن
بی منت از خاکم بکن
از هوس پاکم بکن
یک شبی را عاشقانه از هوس پاکم بکن
اول کارم هنوز
فکر سر انجامم بکن
در کنار سایه ات خوابم بکن

2006-10-03T00:08:00.000+03:30

حسی متولد شده است
حسی تند و آتشین
حسی پر التهاب
حسی شبیه من
حسی به سان ِ تو
حسی به انعطاف یک تار ِ عنکبوت
یا به پیچیدگی آن
و لحظه ای شبیه انتظار
حسی متولد شده است
نا آشنای آشنا
مثل ِ حس ِ ناب کودکی
مثل حال و هوای خوب ِ عاشقی
حسی شبیه عشق
حسی برای من
حسی برای تو
حسی برای ما

2006-09-23T23:39:00.000+03:30

ایستاده است کسی در سایه روشن کوچه
گرگ و میش است
صدای پاهایش از کودکی ام می آید
و لمس دستانش از امروز
حس غریب دوست داشتن از دیروز های دور می آید و بوسه های رنگین از امروز
دلهره های کودکی ام هنوز تاب ّ آرام گرفتن ندارد
لرزش دستانم نوید ضعف اند و اشک چشمانم سستی بیش از حدم را جلوه می کنند
و حرفهایم نه التیام است و نه بخشش
و دیگر از آن مهربانی بی حد خبری نیست
خوب می دانم چانه لرزانم خبر از بغض حبس شده گلویم دارد
و صدایم ناله ایست
حرف نمی زنم وو گلو میبندم تا که زخمی نباشم
در سایه روشن شب ناجی من ایستاده است
او که سالین سال به انتظارش ایستاده لودم اینک آمده
و در کوچه تنهایی ام به یکباره قدم زده
صدای پاهایش و لحن گفتارش از دیروز برایم آشناست
گویی با من زاده شده
حس خوب ّ امروز را مدیون دیروز های پر التهاب و انتظار بی دریغ ام بوده ام
و اینک ،امروز در اینجا که من ایستاده ام
هر چند سست و بی بنیان
هرچند زشت و نا پسند
هر چند چون بی دست و پایی کوچک
دوستت دارم را لمس کرده ام
و امروز من مدیون آن گرگ و میس و آن خوابهای شبانه من است
امشب مدیون تر از تمام عالمم
ناجی همیشه من نجاتم بده

2006-09-22T00:53:00.000+03:30

یه آرزو تو دلمه
یه حس تعبیر تو وجودم
یه حرف نگفته
شاید مثل هزار تا حرف که تو ی دلمه توی دلم
که کاشکی یه روز بگمشون
یه حس تغییر تو دستام
یه عشق توی دلم
یه اشک توی چشمام
داره تکون می خوره
کاش تنها این آرزوم بر آورده می شد
یا از میون این همه خواب فقط خواب دیشب تعبیر میشد
یه خواب
یه آرزو
تا دیگه هِی غصه نخورم
یا که افسوس اینو که چرا کوچیکم و کاشکی زود تر بزرگ بشم

2006-09-18T00:17:00.000+03:30

ای خوب ِ من
حرفهایم را با تو خواهم گفت
تمام حرفهایم را
بی گمان روزی خواهم گفت !! می دانم
ما برای هم خواهیم شکفت
نوش دارویی هست
سببی نیست که بیداری هرگز نرسد
"وصل دستان من و خندهِ تو"
و اقاقی های معطر
شاعرانه است
می دانم
به سببی که فردا نشود
ما به هم می پیوندیم:که این را همه پنجره ها می دانند
عشق لفظ ِ غلطی نیست
چرا می ترسی؟

2006-09-14T01:03:00.000+03:30

شلوغ پلوغی... بوق.. داد.. فریاد
موش،گربه،آدم سگ ، شغال،روباه فریبکار،روزگار نا کردار
تاکسی،زنگ موبایل،دعوا،کشمکش،شلوغی ،شلوغی گرسنگی،تشنگی
کلاس،استاد،تشنگی،بی سوادی،مستی و خنگی
شلوغی،....شلوغی...شلوغی
صدا..بوق... نوازش... آرامش... آب خنک
خستگی.. دلزدگی.. خستگی دلمردگی... راحتی آرامش
سریال نرگس!!!!آرامش... نوشابهوو آب.. خنده خنده...
ذهن به هم پیچیده ای که هیچی توش نیست ولی شلوغه از همه شلوغی ها می گذره و می شه یه خنگ تمام عیار
خسته می شه می ره گرسنه و تشنه تا با همه سگها و شغال ها و موشها و گربه ها و آدمهایی که مثلا شبا می خوابن و خواب میبینن بخوابه !!آخه وقت خوابه
ساعت رو نگاه کن؟ از یک داره می گذره؟
آره
وقتی برای درد دل نیست
همه خوابن
تو هم بخوابمثل همیشه که می خوابی
مثل همه آدما که از رو انسانیتشون می خوابن و چشماشونو م یبندن
با خیال راحت بخواب!!
صدا ... بوق.. داد... فریادوو فردا دوباره هست وش روع می شه
چشماتو ببند تا فردا صبح
بوق... بوق... بوق.. فریاد

2006-08-07T00:15:00.000+03:30

یکشنبه پانزده مرداد

چقدر دوست دارم......

چه قدر دوست دارم ایندفعه که تنهایی در ِ اتاقم رو زد
وقتی جوابی نشنید
منم در رو باز نکردم
راهش رو بگیره و بره و دست از سر ِ من بر داره و دیگه بر نگرده
تا دیگه فکر نکنم که تنهام
چقدر دوست دارم
دوسِت داشته باشم
چقدر دوست دارم تنهایی دیگه نیاد
چقدر دوستدارم تنهایی فکر کنه من یکی مُردم برای همیشه
یا اینکه خودش بمیره برای من واسه همیشه
چقدر دوست دارم که بگم از تنهایی خسته شدم
چقدر دوست دارم به تنهایی که اینقدر دوسش داشتم بگم دیگه دوسِت ندارم
چقدر دوست دارم ایندفعه که تنهایی رفته دیگه بر نگرده
چه قدر دوست دارم تنهایی بدونه که دیگه دوسِش ندارم
نه خودش رو می خوام نه حسش رو
چقدر دوست دارم ......
چقدر دوست دارم
بگم دوسِت دارم

2006-08-04T23:38:00.000+03:30

جمعه شب،شنبه صبح

کجای این جنگل شب
پنهون میشی خورشیدکم
پشت کدوم سد سکوت
پر می کشی چکاوکم؟
چرا به من شک می کنی؟ من که منم برای تو
لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

دست کدوم غزل بدم
نبض دل عاشقمو؟
پشت کدوم بهانه باز، پنهان کنم هق هقمو؟
گریه نمی کنم ؛مرو
آه نمی کشم؛ بشین
حرف نمی زنم
بمون
بغض نمی کنم
ببین
سفر نکن
خورشیدکم
ترک مکن مرو
نبودنت مرگ منه
راهی این سفر نشو
نزار که عشق من و تو
این جا به آخر برسه
بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه
گریه نمی کنم
مرو
آه نمی کشم
بشین
حرف نمی زنم
بمون
بغض نمی کنم ببین
اگر چه من
به چشم تو
کمم، قدیمیم، گمم
آتشفشان عشقمو دریای پر تلاطمم
گریه نمی کن
مرو
آه نمی کشم بشین
حرف نمی زنم بمون
بغض نمی کنم ببین
پ/ن:هیچ چیز سر ُ جاش نیست!!نه قافیه ها و نه ....هواس ِ من نه نبضِ.....

2006-07-29T23:58:00.000+03:30

یکشنبه، دوازده شب

تو زدیار من آمدی،
سکوت جانم بهم زدی
،شیشه ی غم به تلنگری زدی شکست.
چو نغمه ای بیش و کم زدی،
به دل ریشم تو چنگ زدی،
روشنی چشمون تو به دل نشست.
هوای من شد، هوای تو
.صدای من شد،صدای تو
.تپیدن قلب، بخاطرت.
کشیدن درد، برای تو
.ای گل یاس و سپید من
،ای طلوع خورشید من،
عطر تن تو به جان من چه خوش نشست
.ای تو هم گریه ی دلپذیر
،ای توصفای دل اسیر
،بی تو ای آیت زندگی، دلم شکست...

2006-07-27T23:47:00.000+03:30

پنجشنبه

دنبال معنی واقعی عشق می گشتم تو کتابام و خیلی چیز های مختلف کشیدم ازشون بیرون
و فهمیدم که واقعا بعضی از کتابها چقدر به درد نخورند
چون هیچ کتابی برای من عشق واقعی رو معنی نکرد
و حتی کمکی هم بهم نکرد ولی دو نکته متفاوت از کتابها بر داشت کردم و نوشتمشون
اول:عشق تعریف ِ واحد و مشخصی ندارد.عشق بیشتر نوعی جهت گیری و منش آدمی است که او را به تمامی جهان و نه به یک معشوق خاص می پیوندد
آدم تا همه را دوست نداشته باشد نمی تواند یک نفر دوست بدارد!!! مثل آدمی که می خواهد نقاشی کند ولی به جای اینکه هنر و فن آن را یاد بگیرد می گوید منتظر موضوع مناسبی برای نقاشی هستم
*******
جای دیگه از زبان یک استاد رواتنشناس نوشته بود

حالا در باره عشقی حرف می زنم که منظور شماست یعنی عشق ِ زن و مرد و یا بهتر بگویم پسر و دختر
این نوع عشق غالبا با محبتی شدید آغاز می شود!شتابزده و توام با شور و هیجان و لذت
دو بیگانه با همه وجود سعی می کنند مانعی را که تا آن لحظه بین ِ آنها بوده از میان بر دارند
اگر موفق شوند احساس تبدیل به دلبستگی می شود که طبیعتا عمر ِ آن دلبستگی کوتاه است!!! چرا؟ چون از همان اول محبت از طریق تماسهای جنسی بر قرار می شود و جدایی در درجه اول یک جدایی جسمی می انگارند. وصل ِ جسمانی برایشان به معنی غلبه بر جدایی است.به همین خاطر عشق زن و مرد گاهی فریبکار ترین عشقهاست
********
جای دیگه نوشته که
در عشق زن و مرد ، همیشه رقیب منفور است در حالیکه در عشقهای دیگر هواداران سر کوی معشوق از جان شیرین ترند

گیج تر شدم

2006-07-26T00:25:00.000+03:30

سه شنبه سه مرداد

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی ها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزارها سر شارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای دربگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر , درد خوشبختیم نیست
این دل تنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمیانگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش , نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نها دن در کف طرا رها
آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره با دو بال زر نشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهائیم خاموشی گرفت
پیکرم بوی هماغوشی گرفت
جوی خشک سینه ام را آب , تو
بستر رگهام را سیلاب , تو
در جهانی اینچنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم براه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه , ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه , ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه , آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این , این خیرگیست
چلچراغی در سکوت و تیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم , من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
اب لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یکدم بیالاید به غم
آه , می خواهم که بر خیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
این دل تنگ من و این دود عود
در شبستان , زخمه های چنگ و رود
این فضای خالی و پروازها
این شب خاموش و این آوازها
ای نگاهت لای لائی سحر بار
گاهوار کودکان بیقرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من

فروغ

2006-07-22T00:36:00.000+03:30

گاهی باید بزرگ شد و شکست
گاهی باید فراموش کرد
گاهی باید ایستاد مثل یک مرد
بشکن
فراموش کن
بمان
بگذر به سادگی از همه آنچه گذشت
برو
هیچ کس تا به حال ندانسته آخر این راه پر پیچ و خم کجاست
امروز را زندگی کن

2006-07-16T00:12:00.000+03:30

شنبه بیست و چهارم تیر

تا به حال پرواز پروانه ها و شا پرکها را دیده ای؟
به راستی به دنبال چه پر زده اند؟
بیا ما هم پر بزنیم

2006-07-05T19:15:00.000+03:30

چهاردهم تیر ماه
یک نوشته

کلاغی دیدم
بنشسته به درخت
با نوک نارنجی اش
با خطی سیاه بر روی تنه درخت
یادگاری می نوشت
پر زد و رفت
خواندم
نوشته بود: عشق

عکس از امین رضا طلاچیان
ویرگول

2006-06-07T11:37:00.000+03:30

هفدهم خرداد ماه هشتاد و پنج

فعلا تعطیل تا بعد

باید امید داشت
تا آفتاب هست
تا نور ِ ماه هست
تا یک درخت ِتنها در پهنه کویر
تا یک جوانه بر بدن یک گیاه هست
باید امید داشت
شاید جوانه گل شد و شاید کویر باغ
شاید زبطن ِ ظلمت رویید یک چراغ
شاید که آفتاب شاید که نور ِ ماه
باید امید داشت
خسرو سینایی
تعطیل
خدا حافظ

2006-06-05T00:33:00.000+03:30

چهار دهم خرداد

زندگی آغاز خواهد شد

بر می خیزم و به کنار پنجره می روم
قابی مرا در بر می گیرد!قابی خالی
خروس هنوز دارد می خواند
قلبم می تپد
ترسی مرا در بر می گیرد
شاید هراس از فرداها
پرده را می کشم تا فرار کنم
بر می گردم و نگاهی به پشتم می اندازم
هیچ چیز نیست!هیچ کس نیست
انگار که تا به حال کسی آنجا ها نبوده است
آیینه انتظارم را می کشد. سر بر می گردانم
می روم تا زندگی را در یابم
پشت سر هیچ نیست!هیچ نمی بینم
جز ماهی ِ کوچکی که در تنگ می رقصد در اتاق ِ تنهایی هایم و یک چراغ و تیله ها
دفتر چه ای و قلم
در آیینه تصویری است
تصویر،خود ِ من است
من ِ امروز
باد که پنجره را در هم کوفته است انتظارم را می کشد
انتظار فردا ها را می کشم همچنان در هراسم
دستانم می لرزند !!مدتهاست
گاهی پشتم !از ترس ِ فردا های نیامده
اشکی در چشمانم می لغزد
باد خدا حافظی می کند
خودم را نوید می دهم: امیدی هست!امیدی هست
نگاهی به بیرون می اندازم
رو بروی قابی که مرا در بر گرفته است
درست همان روبرو
درست اندازه قاب پنجره
هیچ نیست جز باز مانده ی پیچکی و چندین برگ ِ سرخ
در آیینه دیگر تصویری نیست!! پرده را می کشم
زندگی آغاز می شود

2006-05-28T22:27:00.000+03:30

هفتم خرداد

یک پست شخصی

دوستش می دارم
چرا که می شناسمش به دوستی و یگانگی
شهر همه بیگانگی و عداوت است
هنگامی که دستان مهر بانش را به دست می گیرم
تنهایی غم انگیزش را در می یابم
اندوهش غروبی دلگیر است در غربت و تنهایی
هم چنان که شادیش طلوع همه آفتابهاست
چشمه ئی
پروانه ئی و گلی کوچک از شادی سرشارش می کند و یاسی معصومانه
از اندوهی گرانبارش
اگر که بگویم سعادت حادثه ای است بر اساس اشتباهی
اندوه سرا پایش را فرا می گیرد
چنان چون در یاچه ای که سنگی را و نیروانا که بودا را
چرا که سعادت را جز در قلمرو عشق باز نشناخته است
عشقی که به جز تفاهمی آشکار نیست
نخست دیر زمانی در او نگریستم
چندان که چون نظر از وی باز گرفتم
در پیرامون من همه چیزی به هیات او در آمده بود
آن گاه دانستم که مرا دیگر از او
گزیر نیست

پ/ن: عکس از خودم
پ/ن:قسمتی از شعر شاملو که حفظ بودم همیشه و امشب خواستم که اینجا نوشته بشه بعد از سالها
ین دفعه این پست شخصیه هیچ کس به خودش نگیره
جز اونی که به خودش می گیره(چشمک)

2006-05-22T23:29:00.000+03:30

دوشنبه اول خرداد ماه

همچون روز هایی که گذشته و می گذرند
غرق در عوالم خویشتنم
باز به تنهایی سر می زنم
که تنهایی جزئی از من است! خودم آفریدمش و صمیمانه عشق را نصار تنهاییم کردم
چنان که جزئی از من شد و پاره ای از تنم شد
که تنهایی خود ِ من است
من ِ من است
همچون روزهایی که گذشت و سعی بر آن بود که خود را به ثبت برسانم
اینبار نیز در پی ِ اثبات ِ خویشتنم
چرا که می دانم او نیز باورم ندارد
ای روز گار
پس گوشزد خاطرات تلخ ِ پیشین و درس از گذشته چه می شود؟

2006-05-14T22:02:00.000+03:30

یکشنبه،بیست و چهارم اردیبهشت

چرا خداوند دختر آفریدم؟

امشب اندوه خفته درونم دوباره بیدار شده است و سخت آزارم می دهد
و آرزویی ... که مدتهاست گم کرده ام
بغضهای مبهمی که فرو خرده ام از برای همگان
سکوت غم افزای اتاقم و حس تنهایی همیشگی که به یکباره باز به وجودم حمله کرده اند!شاید چند وقت بود که این حس برایم مرده بود ولی باز عقب گرد کرده ام
در این میان،در غروب ِ سنگین امروز..طبیعت نیز آزارم می دهد! و شاید جبر ِ طبیعت
طبیعتی که می گویدم دخترم!و فردایی که زن خواهم شد
مدتها بود که خود را از کشاکش این که دیگران مرا مونثی می پندارند همچون دیگر مونثان رهانده بودم ولی دیگر خسته ام و نالان
مدتها سختی ِ کشیدن ِ بار ِ ننگ ِ این کلمه ؛که من یک دخترم آزارم داده است
به راستی چرا خدا دخترم آفرید؟این موجود که در دنیای امروز به ظاهر منفور ترین ِ انسانهاست؟دروغ گویی بیش نیست و گویی که انسان نیست؟این موجود که فریبنده است و ریا کار؟ و تمام ِ گناهان سر چشمه اش از اوست؟
اشک بر دیدگانم میرقصد وقتی به غلط و کرده ی دیگر مونثان چوبم می زنند(در همه جا)و خواسته و نا خواسته و هر کجا قضاوت می شوم به سان ِ دیگران؟
به راستی که امشب از دختر بودنم شرمنده ام در مقابل ِ تمام ِ مردان!گفتم مردان!! آنان که به راستی مردند! نه آنان که خداوند مذکر آفریدشان و فقط فکر می کنند که مرد شده اند ولی از منفور ترین آدمها منفور ترند
آیا واقعا خدا به هنگام خلقتم خفته بود؟
سر به دامان ِ کدام مادر بگذارم؟تا بگریم و بگویم از بد ِ زمانه خسته ام؟از تمام ِ شکها و دورغها و نا مردی ها و بی معرفتی ها و چیز هایی که دیده ام و شنیده ام و لمس کرده ام خسته ام و شکوه دارم؟مادری که او نیز زن است؟؟؟! هم او که زن است؟ هم او که می گویند سر چشمه گناه است:زن؟که او اولین بار گناه کرد:زن؟که هر چه شر است از اوست؟:زن؟که بد ِ عالم اوست ؟:زن؟
خسته ام!از بد ِ زمانه! از دروغهایی که هر روزه از دامان ِ همه می جوشد!از شهوتی که همه را ر انگیخته است....شرم دارم که بگویم دخترم
کاش دختران می فهمیدند که با وجود ِ من چه کرده اند!کاش می فهمیدند که چه حس ِ بدی است وقتی از وجود ِ خودت در این اجتماع ِ فریبکار ِ پر دروغ متنفر شوی
کاش مونث نبودم! که اگر امروز من نبودم... که اگر خدا مردم آفریده بود..... شاید اگر هزاران دروغ می گفتم... امروز عین ِ صداقت بود
به راستی چرا؟چرا همجنسان ِ من چنین کرده اند؟ که امروز چنین است و من اینچنین؟
نمی خواهم یک زن باشم!یک زن شوم! که شاید ... نمی دانم
نه!هر گز کفر نگفته ام
هر گز... هرگز آرزو نکرده ام که یک مرد باشم
می خواهم یک زن باشم
ولی در نوع ِ خود... بهترین زن

2006-05-12T22:57:00.000+03:30

جمعه بیست و دوم اردیبهشت

زمانه

برگهای ریخته.. نامه های پاره شده
عکسهایی که دور ریخته می شوند
تماسهای بی جواب.......خاطراتی که به دور می روند و می سوزند
شیونهای یک جوان.... جنینی که دیروز مرد
نطفه ای که فردا می میرد........ کودکی که سالهاست مرده است
دلی که پژمرده است
عشقی که نیست ... همه حاکی از آن است که نامردی روز گار ادامه دار است و دست و پا زدنها نیز هم
و زخمی که بر دل ِ ایام مانده است
گویای آن است که عشق مدتهاست رفته است!ومهربانی نیست
همیشه به خاطر داشته باش در این زمانه نیرنگ، خون ِ همه است و آنچه به دنبالش بوده ای
مدتهاست که رفته و از آن ِ تو نبوده است
چه عشق و چه نفرت
چه مهر و چه کین
به انتظار چه و که نشسته ای؟
آسمان ِ خانه ما همیشه ابری بوده است

2006-05-05T23:33:00.000+03:30

جمعه/پانزده اردیبهشت

بدون عنوان

خسته تر از دیروز
وامانده تر از فردا
به سراغ ِ امروز می روم
دفتر چه اکنون را گشوده ام
دفتر،خالی ِ خالی است

2006-04-19T21:45:00.000+03:30

سی ام فروردین هشتاد و پنج

تاریکخانه ی ذهن یک به ظاهر انسان در بعد از ظهر ِ یک روز ِ بهاری

دیروز دریافتم
در گرداب ِ تنهایی ِ خویش ، آنقدر دست و پا زدم که دیگر خسته ام
مرا مجالی برای زندگی نیست
و تولدی به این سان از همان آغاز ِ تشکیل ِ نطفه ،بیهوده بوده است!یا که این زندگی و زنده بودنم
تا آنجا که در تنهایی خویش حل شدم
و گرداب را بلعیدم به ناگاه، در ظلمت ِ یک شب ِ پاییزی
و تنهایی خود ِ من شد
من ِ من شد
و من ، حس و عشق و آشنایی را باخود در آمیختم
و تنهایی از آن ِ من ِ تنها شد
به سادگی افتادن ِ برگی از درخت و حتی به سادگی ِ مرگ
دریافتم که تنهایی جزئی از وجود ِ من و حتی خود ِ من است
تنهاییم را در یاب!!نه مرا
نه آنکه منم
نه آنکه باید باشم!که من تنهایی ِ خودم
و بغض ِ گلویم ،راز ِ نهفته ای در سر انگشتان و دستان ِ من است
و اشک ِ چشمانم آنقدر خشکیده و عاشق تنهاییم شده که مدتهاست مرا فراموش کرد ه است
همدم تنهایی هاییم؛ این اشک، چند گاهی است سر سنگین شده است
دیروز تا شامگاه اندیشیدم که شاید چه بیهوده متولد شده ام !! که قطعا همین گونه است
که حتی مرگ نیز سادگیش را از من دریغ می کند و بر بیهدگیم زهر خند می زند
که حتی مرگ نیز بیهودگی و تنهایی را در نیافته است
به آن هنگام که زاده شدم؛ بیهدگی نیز با من متولد شد و رسالت یافت
مرا مجالی برا ی زیستن نیست

2006-04-16T17:38:00.000+03:30

بیست و هفتم فروردین هشتاد و پنج

نا کجا آباد
امروز کلاغی نشسته بر شاخه ای
و هِی نوک می زند بر گلوی صبح ِ بهاری
و غار غاری بر درختان پر شکوفه
از گلوی خونین خروس که سرش را در پاسی از شب بریده اند صدایی می آید هنوز
و خنجر می زند بر صحنه بیکران ِ شب
امشب حتما تمام درختان ِ باغ ِ همسایه خواهند شد
و صبح دیگر خروسی نخواهد خواند
حتما از آسمان خون خواهد چکید به پاس ِ صدای خروس در این سالیانی که گذشت
و خشک خواهد شد درختان ِ درون باغ به بانگ خشک وِ بیگاه ِ همان کلاغ
و فردا قطعا بانگی بر نمی آید. چرا که کلاغ در طنین پر آوازه شب جان خواهد داد
و به سوگ ِ همان خروس که تا پاسی از شب پیش را خوانده بود
خواهد گریست
راستی در سرزمین تو هم می شود خشک شود درختی در آغاز ِ بهار و عشق بازی کند خروس با کلاغ؟

2006-04-08T22:06:00.000+03:30

شنبه نوزدهم فروردین

پارادوکس خنده های اشک

واااااای گویی چیزی در جایی ، روزی گم شده است
راستی من چیزی گم کرده ام روزی جایی
که یادم نیست چه بود؟ شاید که یک قطره اشک
شاید یک لبخند تلخ
یا که شاید زندگی را گم کرده باشم...... شاید هم خودم را
شاید یک حس را گم کرده باشم
چقدر دوست دارم آرام و بی صدا .... مثل همیشه روی تخت بنشینم و زانو هایم را بغل کنم و در تنهایی اتاق خودم اشک بریزم و
گریه کنم...گریه کنم...راستی چقدر اتاقم را دوست دارم.
کسی در اینجا نمی گوید چرا گریه می کنی.کسی سرکوفت نمی زند
گریه کنم تا اگر شد پوست واره بغضم را بر درم و زار بزنم به حال خودم
و آنچه که گم کرده ام
و گاهی...... فقط گاهی خنده ای کنم از ته دل
به روزگار
و فکر کنم که واژه ی خود!!!!که چقدر بیخود است
بخندم تا دیگران گول بخورند و راضی باشند و مطمئن شوند که خوب ِ خوبم و بگویند :چه دختر خوشبختی
و افسوس بخورند که ای کاش جای من بودند
و من میان ِ اشک هایم غش غش بخندم و با هق هق بگویم: چقدر بیخود شده ام
گم کردم روزی چیزی جایی که نمی دانم چیست
شاید زندگیم
زندگی که می دانم پارادوکسی بیش نیست! به نام
خنده های اشک

2006-04-05T22:39:00.000+03:30

چهار شنبه, شانزدهم فروردین هشتاد و پنج

هوس در کوچه پس کوچه ها

کوچه پس کوچه این شهر پر شده از یه هوس
هوسی که داره ویرون می کنه هر چی که هست
هوسی که از یاد ها برده عشقی هم هست
کوچه پس کوچه این شهر پره از در به دری
خونه های این محل پره از ناله و کین
توی اون خونه پسری برای رفتن دخترک زار می زنه
اون طرف اون دختره با نگاهش بقیه رو چوب می زنه
اون یکی آروم آروم با خودش حرف می زنه، گله از دنیا و عالم می کنه
توی اون خونه دختره واسه شکستن دلش آواز گریه سر داده
گله از نا رفیقیها ی دنیا می کنه
اون طرف تر یکی محتاج نون شبه ...... که دختر رو به زندگی امید وار می کنه
کوچه پس کوچه این شهر پر شده از پول و فغان
خونه های همون شده پیله ابریشمی
رو حمون رو گذاشتیم زیر پا... با جسممون حرف میزنیم
اونطرف تر یکی بی گناه بالای دار میره
تو همین کوچه ولی یکی داره هر شب از طناب گناه بالا میره
اون یکی به قلعه روسپیلان سر میزنه،تا یا لذت ببره.... یا بازم پول نون شب نداره
تو همین پس کوچه ها یکی از دیوار مردم بالا می ره
اون یکی نفس ِ یکی رو ازش می گیره .. فرار می کنه!!! اما هه! بالای دار نمی ره
چرا؟ چون که پول داره
این طرف توی اون کوچه خاکی یکی با گِ ل خونشو آباد می کنه، اونطرف حاجی آقا واسه کاشی لعاب دیده ناز میکنه
کی حق زندگی داره؟ اون که آبو نون نداره؟ یا گناهی نداره؟
یا اونکه اونقدرنون داره که داره بالا می یاره؟
کی حق عاشقی داره؟ اونکه یه کم مرام داره؟ یا اونکه... فکر دو دوتا چهار تاشه؟
کوچه پی کوچه این شهر دیگه احساس نداره
دیگه جایی واسه موندن نداره
کوچه پس کوچه هامون رو همه به بیراهه زدیم
کوچه پس کوچه ای نیست که یه جوون ِ عاشق سرش سوت بزنه
دختری نیست که با چادر سیاهش دل پسر رو ببره
عشقها همه اسیر هوسن
محبتها دیگه پوشالی شدن
دیگه یه حس ناب توی دستهای کسی نمی بینی که رهات کنه از بیکسی
همه جا پر شده از یه هوس
توی این کوچه پس کوچه یکی هست که هر شب داره پرسه می زنه ... ولی گریزی نداره
کوچه پی کوچه ها و محله ها و خونه های پر عاطفه
دیگه همشون شدن یه خاطره
احساس و عشق و وفا دیگه معنا نداره
اون که مزدا نداره.. اون که خونه تو فرشته نداره.. هه! حق عاشق شدن نداره چرا؟ چون هیچ دختری دوستش نداره
کوچه پس کوچه های این شهر که پر شده از یه غبار...... یه زمانی پر بود از حسهای ناب
یعنی وجدان چی شده؟اونهمه مهر و وفا و صداقت چی شده؟
تو کوچه پس کوچه این شهر دیگه مهتاب نمی یاد
آخه اون سفید ِ بی ریا ، میون رنگ و ریا نمی یاد
کوچه پس کوچه این شهر پره از رنگ و ریا
پره از هوسهای بی شرم و حیا
چشماتونو باز کنین
کبکه نشین ! سرتونو زیر ِ برف نکنین
کی دیگه صادقه با هاتون؟
همه از هم گریزونند
کوچه پس کوچه این شهر رو داره ویرون می کنه یه هوس
هوسی که هر چی هست ، دست آموخته خود ماست
داره ویرون می کنه هر چی که بود... هر چی که هست
دیگه هیچی نداریم
دیگه عشقی نداریم
فقط به جا مونده همون هوس
همون هوس بلا عوض

2006-03-29T14:06:00.000+03:30

چهارشنبه, یادم نیست چندمه فروردینه

شاید من

شاید من معتادم
شاید من معتاد تنهاییم و نا امیدی
آری!من معتاد نا امیدیم

شاید من اون پیچکیم.... که هِی دست و پا می زنه تا به پنجره برسه
ولی تازه وقتی رسید پوچی ِ پنجره رو می فهمه

شایدم یه عنکبوتم! که به تنهایی خو کرده و تنهایی رو محکم دور خودش تنیده و درد رو فریاد زده و دوستی و محبت و معرفت و مهربونی رو داد کشیده! ولی دیگه صداش در نیومده!
شاید من.. کسیم که تو نطفه خفه شدم
شایدم.... راستی! من چیم؟ من کیم؟
هیچی! من هیچِ هیچم
شما خود ِ خود باشید
اگر توانستید هیچ نباشید

2006-03-20T11:03:00.000+03:30

دوشنبه,بیست و نهم اسفند ماه

آخرین ساعتهای سال ِ هشتاد و چهار

لحظه همیشه گذراست
و خاطره همیشه ماندنی
و من بو دو نبود و عشق و ابدیت را
به نگاهی می فروختم
اگر خاطره گذرا می شد
و لحظه همیشه ماندنی بود
****
به نو كردن سال و تازه شدن ايام، آسمان نيز ديگر نالان است و مي بارد.ولي باز هم در ميان بهت و حيرت ِ افزونم، مي آيند شادمان حالاني و مي روند خندان لبان !خوب مي دانم شور و حالي نيست ديگر در شهر
قيل و قالي نيست ديگر بر دلها
به نو كردن سال ،پدري ديروز كودكش را از فرط بي ناني كنار جويي گذاشت و مادري از خستگي جان داد
خانه اي سوخت و زندگي ويران تر شد !به هنگامه واپسين لحظات اين فصل ِ كهن، مادري تسبيح به دست در آرزوي آزادي يك فرزند می گوید:پسرم كو؟خدا؟
به هنگامي كه آسمان نيز با چشمان پر اشكش به ميهماني رقص گل و خاك مي رود،هستند كساني؛ خانه هاشان متروك
دلهاشان؛ يخ بسته و پوسيده
اشكهاشان در چشم؛خشكيده
و غم ِ بي ناني در مشتشان و غم ِ بي ياري بر دلشان. من به هنگامي كه يا مقلب القلوب مي خوانند، آرزويي دارم و دعايي بر دل
كه اگر هست خدايي هنوز بر بلنداي سر ِ ما، نلرزد بهاري ديگر ، روستايي يا شهري ، در دل ِ اين پوسيده جهان
كه اگر شادي هست، براي همه باشد ديگر؛ در همه جا.كه نباشد ديگر يك دل ِ خون
نباشد دست لافي ديگر ، نا به هنگام، در دست ِ زمان! نباشد ديگر ، عيدي ِ نا هنگام ، در مشت ِ سر سخت و لرزان ِ جهان
كه اگر شادي هست، براي همه باشد ديگر؛ در همه جا!تمنايي دارم از همان خدايي كه اگر هست زمستان سالي ديگر نباشد سنگين، از براي دل ِ آن بيچاره دلان !نباشد دست لافي ديگر ، نا به هنگام، در دست ِ زمان
که نیفتد دیگر پرنده آهنین غول آسا بر زمین و نکند عده ای را گریان و کودکانی را یتیم
که نباشد دیگر جوانی در بند!!اسیری در راه
که همه خوش باشند! که کسی دیگر نپرسد دلِ خوش سیری چند؟
که همه خوش باشند
که همه خوش باشند
يادتان نرود نوروز است
يه رسم ديرين ِ اين كهن سال وطن، به اميد آرزويي كه مي دانم عبس است، به ياد ِ بهاري حقيقي مبارك باد مي گويم
بهاري ديگر مبارك باشد
****
پ.ن:متن آغازین: از استاد گرامیم آقای خسرو سینایی بود که در اختتامیه جشنواره فیلم فجر خواندند
طرح: از خودم

2006-03-15T20:50:00.000+03:30

چهارشنبه،بیست و چهارم اسفند ماه ِ هشتاد و چهار

رویای کودکی

کودکی ِ من ، بازی در کوچه پس کوچه هاست .. با آن موهای بسته .. و آن دوچرخه سواری ِ شادمانه در آن کوچه بن بست و زمین خوردن و سوزش ِ سر ِ زانو و آن گریه که چه شوری داشت
کودکی ِ من؛تنهاییست و بازی با عروسکها و خودم و چادر نماز گل دار مامان و خاله بازی
کودکی ِ من ؛بازی با تنهاییست!بدون شیطنت !سکوت اتاق و خنده عروسکهایم
کودکی ِ من ؛ بازی با همان عروسکهاست در یک ظهر ِ تابستان و یا همان فصلها که پدر نیست
کودکیم، پدر نیست... مدتها می گذرد و بعد با چند هدیه کوچک برای مدتی کوتاه می بینمش همراه ِ مادرم و باز می رود! هنوز هم وقتی پدر زودتر از خانه می رود .. غم در دلم می نشیند
کودکیم؛زحمت مادر است و کار ِ پدر و دلتنگیهامان
کودکی ِ من؛ بازی در پارک ِ قیطریه است در ظهر های جمعه .. گاهی که پدر هست و مادر هم هست و دلتنگی نیست
کودکی ِ من ؛بازی با تنهاییست و آن گلهای کوچک ِ درون پارک و آن سرسره دراز! که دیگر نیست
کودکی ِ من ؛دیدن ِ درختان ِ بر ِ خانمان است و آن چراغ ِ قدیمی ِ کوچه .. که دیگر قدیمی نیست! مانند چیزهای دیگر این شهر مدرن گشته!و دیدن ِ آن کوچه خاکی ....، که دیگر آسفالت شده است
کودکی ِ من .. گرم شدن در زمستان ِ سرد و برفهای سنگین ِ هفده، هجده سال ِ پیش است و تنهایی با مادرم و آن چراغ ِ علا الدین که چه گرمای خوبی داشت
کودکی ِ من ؛ زحمتهای پدر و مادر است و بعد از آن تولد ِ پسری که پارسا نامیدنش... که گویا برای رهایی من از تنهایی آمده بود.شاید! که هیچ گاه همدم اشکها و تنهاییم نشد تا امروز
کودکیم؛گیچ خوردن در دنیا و افکار ِ بزرگان است و آمالهای دور از ذهن و رویاهای بس شیرین و بستنی در گرمای تابستان و قدم زدن با زن ِ حامله ای که مادر ِ من بود ، در کنار پیاده روی بلوار ِ نوبنیاد!!!همین بزرگراه ِ بابایی ِ امروز
کودکیم؛نوای ساز است و عشق بازی با کلاویه های سیاه وسفید سازی که هنوز هم همان فقط همدم بغضها و اشکها و گاهی هم شادیهای نادرم است
کودکیم؛یاد دگرفتن ِ خوبیها و خوبی کردن و احساس و انسانیت و علم و خرد و با معرفت بودن است
چیزهایی که امروز نیستند
کودکیم؛ عشق ورزیدن بود وانسان وار زیستن و کمک کردن به دیگران!!! که وقتی بزرگ شدم دیدم که هیچ یک نیست!!! پس من چه کنم؟ میان ِ این همه ضد ِ بشر؟ ضد ِ انسان؟و آن گاه بغضها متولد شدند!! و چه کنم های من
کودکی ِ من ؛ شوق ِ ساختن آدم برفی بود که وقتی آب می شد ... برای آب شدنش .. اشک می ریختم! که شاید نمی رد و نرود
کودکی ِ من شوق ِ رنگ زدن تخم ِ مرغهای هفت سین بود و تعطیلی ِ نوروز و بوی بهار ! بهاری که الان وقتی می آید.. غم ِ عالم را درون دلم می ریزد!! نمی دانم چرا همیشه از بهار بدم می آید؟
شاید چون همین بهار کودکیم را با خود برد
کودکیم؛بوی باران ِ بهاری است که همیشه در اتاق ِ قدیمیم می پیچید و لای دفتر هایم! همان اتاق ِ خانه ای که بعد از نوزده سال که همه دوره هایم سپری شد .. دیگر مالِ من نیست و مثلا به خانه نو رفتیم و امروز کسی دیگر در آن اتاق می خوابد
کودکیم چه زیباست! تنهاییست و بازی و انسانیت و خوبی و بدون بغض ِ امروز
کودکیم, بغض بود!ولی مبهم نبود!خوبی بود،بدی هم بود!ولی خوبی بیشتر بود!زشتی بود!ولی قشنگی بیشتر بود!غم بود!ولی اندوه نبود!درد بود!ولی براش مرهم بود!امروز نه مرهمی است!نه عشقی! نه انسانیت! نه کودکی
کودکان ِ امروز هم به فکر قاپیدن جیب های پر پول ِ پدر هاشانند و کلاه دیگران را برداشتن
دیگر کودکی هم نیست
گاهی دلم برای کودکیم تنگ می شود
گاهی نه! که همیشه
کاش همه با هم برای یک لحظه کودک می شدیم
تا که شاید انسانیت باز می گشت
تا که شاید!شاید دنیای خاکستری ... باز هم رنگی شود
مثل کودکیهامان! که عشق بود
خنده بود
انسانیت و مهربانی بود
همه چیز واقعی بود
تا که شاید...؟نمی دانم
نمی دانم

*********
پ-ن:عکس از آقای نیما معصومی
محرک ِ نوشته شدن ِ این متن, نوشته استاد نورالدین زرین کلک بود به نام نوروز ِ من که شعریست که در صفحه سیزدهم ماهنامه سینمایی فیلم ،شماره سیصو چهل و چهاربه چاپ رسیده بود

2006-03-13T16:13:00.000+03:30

دوشنبه،بیست و دوم اسفند

فرقی نمی کند

سیا و سفید.. بهترین رنگهای دنیا
سفید و سیاه؟
فرقی نمیکند
هر دو تیره اند! هر دو خاکستری
هر دو بی عاطفه اند
هر دو به بی شرمی یک نگاه ِ هیز می مانند
هر دو تیره اند
فرقی ندارد
خودت را میان تفاوت سیاهی و سفیدی معلق مکن
فرقی نمی کند

2006-03-05T21:15:00.000+03:30

یکشنبه ، چهاردهم اسفند

........

تن ِ شب، با عریانی اش ! باکره ماند
و
روسپی ِ روشنایی ار آن گذر نکرد
.....
گذری نمانده است کهِ باکره خسته از آن نگذشته باشد
جا نیست
آیا فرصتی هست تا به ملاقاتِ روسپی ِ تن دریده ی شب گشته بروم؟
......
مجالی نیست
عکس از محمد حسامیان

2006-02-28T22:55:00.000+03:30

نهم اسفند ماه
هیچ و پوچ

پوست تا استخوانم پینه بسته
همچون دستانم
همچون چشمانم
همچون قلبم
روحم را درون آیینه می نگرم
هیچ نیست
پوستش زمخت گشته
دارد می ترکد
همچون گلویم،همچون احساسم
دستانم می لرزند،تر ک برداشته اند
همچون صدایم،همچون بغض ِ در گلویم
از سر انگشتانم خون میچکد بر کاغذِ تنم
قلم ِ خونین ِ روحم می نویسد
پوست تا استخوانم پینه بسته است
دارد می ترکد
خسته است
کسی در آیینه می گوید:هیچ کس نیست
هیچ چیز هم
هیچ ِ هیچ
پوچ ِ پوچ

2006-02-24T20:13:00.000+03:30

جمعه،5 اسفند

بی پاسخ

محبتت را پاسخ نخواهند گفت
صورتت را به مهربانی کس نخواهد بوسید
دستان سردت را گرمای دستی نخواهد گرفت
غمت را نمی پرسند ز چیست
تنهای تنها ، باید بروی
محبت و مهر و وفا سالیان ِ درازی است که به گورستان سفر کرده اند
مگر جنازه هایشان را خودمان دفن نکردیم؟
به همین زودی یادت رفت؟
در گورستان ِ نامردی و بی شرمی؟
یادت رفته است که دیگر کسی عاشق نخواهد شد؟
کسی دیگر یادش نمی آید اشکهایت را
دیگر حتی کسی مرهمی برای زخم های دلت نخواهد شد
دیگر پای پنجره به انتظار ِ محبت و عشق و عاشق شدن و رسیدن ِ پیام خوش مباش
آن خبر نمی آید
هرگز نمی آید
یادت نرود!صداقت را خیلی وقت است که مدفون ساخته اند
هیچ نیست
نه نانی! نه دلِ خوشی! نه دلِ عاشقی و نه پیام ِ خوشی در راه
و نه محبت و صداقت و رفاقتی
دیگر پاسخی نمی آید
منتظر مباش

2006-02-19T17:54:00.000+03:30

یکشنبه،30 بهمن

غزل اشک

اشک رازی است
لبخند رازی است
عشق رازی است
اشک آن شب لبخند عشقم بود
گفته نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که بدانی
من درد مشترکم مرا فریاد کن
دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست
ای دیر یافته!!! با تو سخن می گویم
به سان ِ ابری که با طوفان، به سان ِ علف که با صحرا، به سانِ باران که با دریا
به سان ِ پرنده که با بهار
به سان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من ریشه های تو را فریاد میزنم
زیرا که صدای من ، با صدای تو آشناست

احمد شاملو

2006-02-17T18:49:00.000+03:30

جمعه،28 بهمن

آنکه رفت و دیگر نمی آید

از اهالی دیروز ها یود
گیسوانش همچون رشته های نقره ای رنگ در نور می درخشید و
صورتش همچون صدفی سفید بود و مهربانی از چشمانش و آن لبخند زیبا می بارید
راه رفتنش مشکل داشت ولی صدایش هرگز نمی لرزید و قد خم نکرده بود
و...امروز دیگر آن مهربان نیست
نبضش نمی زند و لبخند بر لبانش خشکیده است
چشمان مهربانش حرکتی ندارد و
نفسی از او بر نمی آید
نه نفسی و نه قدمی
قادر به ایستادن نیست
کسی بوده
که حال رفته است
او رفته است
کاش من هم می رفتم

پیوست:از عزیزانم بود و رفت. خدا بیامرزدش
فرهاد(خواننده) و شاملو راست می گفتن !! از جمعه بوی مرگ می باره
وقتی که بیش از حد گرفتاری و داغون، همه چیز به یکباره سرت خراب می شه و فرصت حتی یک لحظه فکر کردن را هم از تو می گیرد

عکس از:آقای امین رضا طلاچیان/ویرگول

2006-02-15T21:39:00.000+03:30

چهار شنبه,26 بهمن ماه

به نام آنکه از ابتدای این کلام با من بود

خواهم گریخت از این زتدان!در خواهم شد! جایی خواهم رفت

ردِ پایی خواهم دید که در افق محو خواهد شد، کنار شبنم ها خواهم نشست

گوش خواهم داد به سودای دل ِ شکسته عاشقی که از دور دستها می آید و لمس خواهم کرد احساس گلها را و ستایش خواهم کرد سخاوت

باران را!گوش خواهم داد به پندهای نقاشی که با رنگ ِ خدا عشق را ترسیم میکند

عجب دلی دارد پونه! که غصه هایش را به باز نخواهد گفت

شنیده ام در افق پرنده است که با مهر درمان میکند و التیام می بخشد

دل ِ شکسته شمع را سبد سبد؛مهر،سبد سبد؛احساس!درختی که لطف ِ خدا را می دهدعجب جایی است آنجا

حتی روباه نیز فکر،خِیر میکند؛ با وجود قلبهای پاک

در آنجا چه بهایی خواهد داشت اسکناس؟آنجا همه با قدرت ِ دل پرواز میکنند

و طمع نخواهند کرد به چندین ستاره!اگر گریختم از زندان ِ بدی ها و شاد کردم

دل ِ نرگس را

به آرامش خواهم رسید

که این آرامش روح ِ مرا تا آنجا ها خواهد برد

2006-02-13T11:09:00.000+03:30

دوشنبه،24 بهمن ماه

رفتن ونماندنت

سالیان ِ درازی است
که در نی نی ِ این غبار راز آلود و مبهم
می گذرم
و دقائق بسیاری است
که این تار شکسته، هِی هِی در گوشم نوایش را تکرار می کند
و ثانیه ها و ثانیه ها و ثانیه ها..... می گذرند و هنوز ، اشک در چشمانم
نشسته است به غمت
به اندوه ِ رفتن وشاید نماندنت
رفتی،تار ماند و نوایش و اشک ماند و مبهمی نوای سالین ِ درازی که از این زندگی می گذرد
شاید که مدتهاست رفته ای و من...... باور نداشته ام

عکس و نوشته از خودم؛ طناز امین

2006-02-01T00:08:00.000+03:30

سه شنبه,بهمن ماه
فراخوان بخش تئاتر نخستین اشکواره ی حماسه ی حسینی
طراحی فراخوان: خودم,طناز امین

2006-01-20T11:05:00.000+03:30

جمعه؛30 دي ماه

گُنگي،ِ در گذر عمر

اتاق كوچكي است

تاري آويزان و گل ِ سرخي و پارچ آب

خرده اناري بر كفِ اتاق

سكوتِ نواي ساز ِ قديمي در اتاق طنين افكنده

صداي جير جير ِ دوك نخ ريسي

سنگيني نگاهش و زمختي دستان پينه بسته از كار

بوي نان ِ تازه

اتاق كاهگلي

دوك ِ نخريسي

تنهايي اتاق

كمي خلوت ميكني

صداي ساز قديمي را مي شنوي

او رفته است

دوك هنوز مي چرخد

ديگر او نيست

فقط كفشهايش بر پله آجري اتاق جا مانده

دلت مي گيرد

بر مي خيزي

خيلي وقت است كه در خلوتي!!!دوك مي ايستد

و اين نواي رفتن است و اين تويي كه بايد بروي

پير گشته اي

هاي!كفشهايت را به غفلت جا نگذاري؟

صداي دوك مي آيد

تو رفته اي و هنوز مي چرخد

مواظب باش

من هم چند روز ديگر مي آيم

2006-01-11T00:24:00.000+03:30

-
سه شنبه 20 دي

پشت مژگان ترِ مهتاب مي خواند خروس
بامداد شسته از باران فردا ديدني است
رويه گل آتشين شد ، چشم گلگشتي نماند
چشمِ خوش بيني اگر مي بود ، دنيا ديدني است

عيد قربان براي همه مبارك باشه
تولد شرح رو تيريك مي گم

2005-12-21T19:57:00.000+03:30

-
چهارشنبه ،30 آذر ماه 1384

تولد يك سالگي بغض مبهم
آخرين شب پاييز است و گويي بلند ترين شب ساليك سال گذشت، از تولد يك وبلاگ! يك بغض! كه همچنان ادامه دارد وبلاگي كه تنها دفتر خاطراتي براي نوشتنم نبودبلكه تك تك بغضهايم را نوشتم از اجتماعم، از درونم، از افكارم، و از غمها و بغضهايمكساني آمدند و خواندند و نظري دادند و رفتندكساني هم همچنان وفادارند و مي خوانند و نظر مي دهنداز تمتمشان ممنونم خيلي لطف دارند امشب شب يلداست و براي من بلنترين شب !!! از همه شبهايم امشب سخت تر خواهد گذشت!!پاييز، فصل خوشرنگي، تنها فصلي كه عاشقش بودم مرا تنها خواهد گذاشت همچون او مه مدتهاست مرا تنها گذشته است!! پاييز هم با تمام خوشرنگي هايش رفتيكسال چقدر سريع ميگذره؟ يعنبي به همين تندي ميگذره و پير ميشيم؟پارسال در اين شب ، به انتظار كسي نشسته بودم كه نمي دانستم روزي مي آيد و آرامش را به من هديه كند يا نه!! و آرزوي آمدنش را داشتم! سال گذشته، پر بودم از خلاءكه مي دانستم ريشه اش از كجاست و او آمد هماني كه آرزويش را داشتم ولي با تاخير چند ماهه!! و فكر مي كردم تنهاييم را مي برد و به دست باد ها مي سپارد! و همدرد بي كسي هايم مي شودو شد!!!يك سال گذشت، ده ماه تنها نبودن، تحمل سختي ها و آزار ها و نگاهها و بدبيني ها يي كه متحمل شدم و صبوري ها و مهرباني هايي كه كردم!! براي علاقه اي كه.... از آن گزيري نبودامسال شب يلدايي دارم بلند تر از شبهاي يلداي ديگر خلائي نبهم و خيس از اشكهايم تمام وجودم رو فرا گرفته!!! و هنوز تنهاييم را باور نكرده اماز ياد برده بودم كه عشق در اين زمانه ، حرفي بيش نيست!گريه و بغض و غم و اندوه و حسرت، پيشاني نوشت من است و دستمزد مهرباني هاي بيش از حدمشب يلداي ديگري است و تولد يكسالگي وبلاگمفصل پاييزي كه عاشقش بودم ، امسال سنگ تمام گذاشت و خيلي ها را با خود برد!! براي تمام كساني كه عزيزي را از دست دادند آرزوي آرامش و صبر مي كنمپاييز هم تمام شد شب يلدا هم ديگر در اين مملكت رنگ باخته!! مانند تمام سنتهاي ديگر!!شب يلدا ديگر رنگ و بو و حالو هوايي ندارد! همه مردم گويي فراموش كردند كه روزي شب يلدا عيد باستاني بود! طبق رسومات اين عيد را تبريك مي گفتندزمان در گذر است.امشب نيز خواهد گذشتبه فكر شب يلداي آينده باش كه هنوز نيامده استشب يلدايي ديگر نيز در راه استامشب ، آخريت برگ درخت برِ خانه مان كه قرمز بود از شاخه خشكيده افتاد! اشكهايم هم از گونه ها روان استشيشه عرق كرده! ديگر وقت خواب است
فردا صبح اولين روز زمستان است
عكس از خودم

2005-10-27T21:05:00.000+03:30

-
پنج شنبه،5 آبان ماه

حسرت

تكرار مي شود زندگي و هر روز تكرار ديروز است و حتي بدتر از ديروز ها
و من همچنان وامانده تر از هر روز....، باز هم در اين منجلاب دست و پا مي زنم
و من هر روز تكرار كنان واژه زندگي بايد كرد،!! را چه احمقانه و با چه حماقتي!! تكرار مي كنم
ولي امروز سوالم اين است
كه چه كس به من گفت كه بايد زنده بمانم ؟ تا تكرار كنان زندگي كنم و حسرت وار ... هر روز حسرت ديروز ها و هر لحظه را بخورم و اشكي روانه گونه هايم سازم؟
سوالي دارم چه كس مرا امروز حسرت وار.. پاي اين پنجره فرسوده نشانده است؟
كه حتي ديگر آن پنجره تكراري نيز تكرار نخواهد شد و من بايد حسرت نبود آن هم بخورم
تكرار مي شود زندگي
تكرار مي شوم من در حسرت
تكرار مي شود واژه تكراري زيستن
ومن چقدر بيزار و گريزانم از اين تكرار
چه كس نجات خواهد داد مرا؟
افسوس جر حسرتي نيست ؛ جوابِ اين سوال

پ.ن: عكس از دوست خوبم آوا ديبا
كسي كه ايستاده پاي پنجره... خودم هستم

2005-09-13T21:04:00.001+04:30

-
سه شنبه ،22 شهريور
زندگي من

زندگي من قصه بازي آه و اشك
قصه پاييز و برگ
قصه بارون و باد
قصه سكوت و مرگ
عروسكي به شكل من
توي اين زندون غم
غصه زندون ِ سرد ، قصه زندگي من
قصه سكوت ِ فاجعه
قصه شكست ِ من
قصه زندگي شد
طنين ِنعره هاي سكوت ِ من
زندگي من ؛ شكست لحظه لحظه هاست
پرنده هواي من
اثير در سكوت من
قصه زتدگي من ، قصه بي فرجامي آه ِ يك عروسك بود و بس! قصه غربت ِ سرد
قصه اي از حرفهاي گفتني .... ولي لبهايي بي صدا
به انتظار گفته ها
غصه سكوت من
قصه زندگي شد
قصه زندگي من ، افسوس، غصه فرياد ِ سكوت ها بود و بس
غصه مرگ صدا بود و بس

2005-08-22T23:11:00.000+04:30

-
دوشنبه ، 31 مرداد ماه
برهوتي به نام زندگي امروز

ديروز زندگي در اين ديار ، نفريني بود بس عجيب، در دست زمانه
و زندگي مي كرديم در برهوتي به نام ِ اسارت
دست و پا مي زديم ميان ِ ماندن و رفتن

و امروز، زندگي كردنمان ، كابوسي شد در حبابي به نام ِ حماقت
در دست ِ زمانه اي غريب و بي حاصل
و امروز بايد تا به كي دست و پا بزنيم ميان ِ اسارت و آزادي؟
و چه سخت است ديدن و نشستن و نگاه كردن به آنچه خود ساختيم در حبابي به نام حماقت! ولي زندگي ناميديمش
اينست و اينجاست برهوتي به نام ِ زندگي

2005-07-24T23:27:00.000+04:30

-
يكشنبه،2 مرداد

آرزويي محال به اسم آزادي و سخاوت

و...... آنگاه كه چشمانم او را ديد
و آنروز پنداشتم بسيار خوب و صبور و آرام و انسان خواهد بود....؛ اما به غلط، افسوس
نمي دانستم كه احساسي است كه بايد بگذرد و بايد مي گذشت، اما نرفت!!! و
همانروز كه روح و احساس حقير خود را در بندِ نگاه و شخصيتش احساس كردم
دل و قلبم هم رفت و ديگر باز نگشت
گر چه نداشتمش ولي وجودي حقير ، توان گريز از او نداشت
و همانروز ، كه پنداشتم كه با او ديگر بغضي نخواهم داشت ... و نه آهي خواهد بود و نه اشكي
افسوس كه ندانستم كه باز هم احساسم ؛ همان تنگمايه حقير ..، به مانند جويي است كه خواهد رفت و باز گشتي برايش نيست
آنروز ندانستم كه وقتي با هم باشيم ، تنهاييم را پر نخواهد كرد و من... تنها تر از ديروز ها خواهم بود
ولي اينك خوب مي دانم
كه هستم من؛ اسيري در بند
نگارنده اي در حبس
و نا اميد و گريان و بغض آلود
محروم ز هر بود و نبودِ خويشتن گشته ام
قلم پر از احساسم خشكيد و شكست
قلبي يخ بست
دستاني كه مي لرزند
هديه او خواهند بود و چشماني پر از اشك و گلويي پر از بغض
در دست زمانه افسوس چه نا عادلانه به عقب رفتم و وا ماندم
كاش همان روز مي دانستم
كاش آنروز مي دانستم چيزي كه ديگر در اين دنيا مدفون گشته است...
كمي سخاوت و مهرباني و آزادي است
كاش مي دانستم كه نامردي در همگان هست
استثنايي وجود نخواهد داشت
كاش مي دانستم آنچه فراوان است؛ نامردي و نا عدلي است
ولي افسوس كه ندانستم

2005-07-19T23:46:00.000+04:30

-
تولد

متولد شدم از آب، در شبي از هجوم شاپركهايي كه به سوراخ لانه مي رفتند
زندگي كردم؛ در حبابي ، به نازكي حباب ِ ماهي ها
و به خلوت ِ قناري
با ديدنت ، حباب شكست
و دوباره آبي شدم تا مرا با خود
از مردابها به ابرها ببري

پ.ن: از تبريكات همه ممنونم

2005-07-17T12:03:00.000+04:30

-
يكشنبه،26 تير ماه

ابديت

دل من جاده ها را مي شكافد و تا ابديت خواهد رفت
من در ابن سفر ، بردباري را ياد ميگيرم و استقامت كوههاي كنار جاده را تحسين خواهم كرد
از دراويش بين راه ، سبدي ذكر ياهو خواهم گرفت
وبر قلب خواهم گذاشت
و تا آخر راه بوي خدا را همواره خواهم برد

2005-06-19T12:52:00.000+04:30

-

در مقابله با قدرت گيري تحجر ، در دوره دوم انتخابات رياست جمهوري ، از هاشمي حمايت كنيم
******

با شنيدن اينكه احمدي نژاد و هاشمي رفتن دوره دوم، دهنم براي چند دقيقه باز موند و گفتم بيا! ديدي گفتم؟؟ خوب شد راي ندادم!!! ولي بعد....
نمي دونم با حرفاي يك نفر و نوشته هاش
و چند نفر ديگه.... گفتم برم راي بدم به هاشمي بهتره!!! شما هم برين راي بدين تا اقلا هاشمي بياد.... نمي دونم شايد دارم ايمان
مي يارم كه راي مردم تاثير داره
يا كساي ديگه تصميم نمي گيرن ولي هنوزم موندم كه احمدي نژراد چه جوري اومد بالا
ستاد تبليغاتيشم كه...... نمي دونم
آدم سياسي نيستم .. همه هم مي دونن از سياست چيزي حاليم نميشه ولي از اجتماعم شايد
نمي خوام جامعه ام تبديل به يك سلاخ گاه بشه
پس خواهش مي كنم تا اطلاع ثانوي با هاشمي باشين

مطالبي كه در ضمينه انتخابات خوندم و معقول بودن

ادامه عصر اصلاحات *** الفبا
***
مسئوليت مشترك در مقابل يك خطر *** اميد معماريان.... كه واقعا درست ميگه
***
خانم ها، آقايان، ملت ايران رو تحقير نكنيد*** حوابگرد ؛ كه مي تونين از پيوند هاشم استفاده كنين
***
طوفان اصول‌گرایی، نسیم معین را بلعید*** شرح و روز نوشتش و حرفاش كه احتمالا منو شستشوي مغزي دادن تا برم راي بدم
طناز كجا و سياست و راي و انتخابات ... كجا؟؟

2005-06-16T21:58:00.000+04:30

-
پنجشنبه،25 خرداد

ياد آوري

يادمان باشد
اگر خاطرمان تنها ماند؛ طلب عشق ، ز هر بي سر و پايي نكنيم

پ.ن: امشب اينو بهم كسي گفت! يادم نيست قبلا كجا خونده بودم!! ولي يادمه اونشبيم كه خونده بودمش ... يه همچين حالي مثل امشب داشتم
حالم بده
بغضي كه تو گلومه ... احساس ميكنم هر لحظه ممكنه اين گلو بشكافه و.....هيچوقت از دلتنگيام تو صفحه اصلي ننوشته بودم
ببخشيد ولي حالم بده
تا بعد.... خدا حافظ

2005-06-10T19:44:00.000+04:30

-جمعه،20 خرداد ماه

مجالي براي ماندن نمادن

خسته تر از آن بود كه حتي پلكهايش را بر هم بزند و دور و برش را ببيند
استخوانهايش مدتها بود كه ديگر توان حمل غصه هاي هميشگيش را نداشتند
داشتند مي تركيدند
درست مثل گلويش كه مدتها بود بغضش نمي تركيد
ولي اين بار اميد داشت كه روزي حتما مي تركد
اتاقش ديگر خالي بود
همان اتاقي كه اولين خنده كودكي را سر داده بود
خانه قديمي كه اولين قدمها را در آنجا بر داشته بود خيلي وقت بود كه داشتند خاليش مي كردند
همان خانه اي كه اولين كلمه ها را نوشته بود
همان اتاقي كه اول بار در آن حس عشق را تجربه كرده بود
نمي توانست تصور كند كه ديگر از همان پنجره اتاق هميشگيش آن كوچه بن بست بر خانه را نمي بيند
همان كوچه اي كه زماني خاكي بود
در همان كوچه خاكي دوچرخه سواري را ياد گرفته بود و بارها زمين خورده بود
همان پنجره اي كه كوهها و درخت هاي رو به رويش ديگر بعد گذشت اين همه سال با او حرف مي زدند و محرم دلتنگيهايش بودند
ديگر آنها را نمي ديد
نوزده سال مدت كمي نبود
خانه خالي تر شده بود
موسيقي تنهايي هميشگي در حال نواخته شدن بود
چند روز بيشتر به رفتن نمانده
ديگر مطمئن بود تولد بيست سالگيش را آنجا نخواهد بود
و من نيز مطمئنم ديگر به هنگام تولدم اينجا نخواهم بود
چند روز بيشتر به رفتن هميشگي نمانده است

2005-06-03T20:35:00.000+04:30

-

جمعه، 13 خرداد

حقيقت

جايي براي ماندن نداشت
جايي براي رفتن نداشت
جايي براي خفتن
يا ناني براي خوردن
خسته بود
خسته از زمانه
خسته از كار روزانه
خسته از روزگار
خسته بود
خوابيده بود

پ.ن: عكس از خودم

2005-06-01T21:02:00.000+04:30

-
چهارشنبه،11 خرداد ماه

گذر زمان،اندر خم پس كوچه ها

سالياني بس دراز
مي گذشت از روزگار بي فراز
سالياني بس كثيف
سالياني بس پر از بيهودگي
سالياني خالي ز هر مهر و وفا
كوچه هايي خالي ز هر لطف و صفا
سالياني از پي هم مي گذشت
تا كه آن دختر كه با صد آرزو
كرد آن ساليان را پشت سر
بي كه يكدم از خيالش بگذرد
اين چنين آشفته بازاري ز درد
كرد آن ساليان را پشت سر
ساليان اندر خم هم مي گذشت
دخترك هم پا به پايش، مي دويد
تا كه شايد بگذرد از كوچه اي،كوچه اي خالي ز هر بيهودگي
ساليان اندر خم هم مي گذشت
تا كه دختر به آن كوچه رسيد
كوچه اي خالي ز هر بيهودگي
كوچه اي بس پر ز عشق و پر اميد
كوچه اي پر از لطف خدا
كرد با شوقيِ فزون ،آن كوچه را
بس پر از عشق و پر از گلهاي ناب
آري، آري.آن كوچه ي بس پر ز شور و پر سرور
همدم آن ساليان گشت و گذشت
واي صد افسوس كه آن دختر نديد
يا كه آن رهگذر در گوش او نجوا نكرد
اين گذر بس بي شرم خواهد بود و بس بي اعتنا
صد افسوس كه ندانست وقتي ساليان
سالياني است كه بايد بگذرد
سالياني است بس پر از بي مِهري و بيهودگي
ديگر يك كوچه نمي ماند به جاي
گر بماند كوچه اي؛ كوچه اي خالي ز هر مهر و وفاست
گر بماند كوچه اي كوچه ايست پر ز نيرنگ و فريب
آري من كه با صد اشتياق
شدم عاشق اون كوچه و پس كوچه هاش
غافل ماندم بي كه يكدم انديشه كنم
كوچه ان كوچه س هنوز؟
بعد از اين ساليان بس دراز؟
بعد از اين گذر ِ بي رحمِ ِروزگار؟
آري غافل بودم و پر اشتياق
پس دويدم در پي آن ساليان
تا كه شايد من به آنها باز رسم
تا كه شايد بگذرم از كوچه ها
ديگر با خود گفتم،كوچه اي اندر خم اين كوچه نيست
تا كه يكدم رهگذري باشد در آن پس كوچه ها
باز ولي دارم اميد و بس اميد
تا كه شايد يك روز از اين روزهاي بي وفا و بي صفا
پس از اين ساليان بس دراز
كوچه اي پيدا شود بي انتها
كوچه اي خالي ز هر بيهودگي
كوچه اي بس پر زعشق و پر اميد
اميدي را بسپارم با باد،
تا كه شايد روزي رسد دست ِ زمان ِ بي امان
شايد آن روز ،دگر نماند گردي از من هم به جا
باز دارم صد اميد و صد اميد،تا كه باز پيدا شود انسانيت
تا كه باز يابند آن صداقت،آن رفاقت،آن عشق و صفا
دختراني بس پر از شور و اميد
كوچه هايي بس تهي از نيرنگ و فريب
سالياني بس پر ز شور و پر اميد
اميدهايي بس بزرگتر زين اميد
خوب مي دانم كه ديگر آن روز
نيستم من
گر كه باشم،خاكي هستم اندر خم آن كوچه ها
تا كه شايد باز اين باد نجيب، باز گرداند مرا
به آن كوچه كه با صد شور و اميد
كردم من آن روزگاران ،پر ز عشق و پر اميد
شايد آن روز دگر باز رسم به آن كوچه بي انتها
تا كه شايدباز گردند آن همه پس كوچه ها

2005-05-11T21:40:00.000+04:30

-
چهارشنبه،21 ارديبهشت ماه
عشق؟
دو صندلي خالي
درخت قديمي
لحظه لحظه احساس
دختري سرشارعشق و مهرباني
دستي پر ز لرزش
پر از اضطراب
لحظه ديدارمي رسد بعد از مدتها انتظار
پسر در برابر ديدگان مبهوت دختر
لبانش را مي بوسدو مشغول مي شود
ذهن زيباي دخترك فرو مي پاشد
عشقي نبود
ترس، دو صندلي خالي
و فكري در سرش و صدايي كه در گوشش مي پيچيد
يعني بار ِ ديگر كسي را دوست مي داشته ام كه قبل از دوست داشتنم در فكر چيز ديگري بود؟
درخت
دو صندلي خالي
لباني قفل در هم
لحظه هايي خالي از عشق
پر از ترس
پر از تشويش
پر از سوال
باغ.... دو صندلي خالي
عشقي كه مرده بود
عشقي كه نبود

2005-05-04T18:50:00.000+04:30

-
چهار شنبه،14 ارديبهشت

آنكه ماند و آنكه مي رود

آنكه مي رود، دل خسته اي است كه كوله بار غم هايش را مدتهاست بر دوش مي كشد
در راهي نا هموار
و آنكه مي ماند
اميد به فردايي دارد تا كه شايد
شانه هاي محبتي را كه مدتهاست در پس نا بودي انسانيت گم كرده است
باز يابد
در راهي نا هموار تر از ديروز ها
زمين شنيد
آسمان غريد
ابر باريد
راه هموار شد

2005-04-28T23:59:00.000+04:30

-

پنجشنبه،8 ارديبهشت

شماره 17 شرقيان منتشر شد

كار من رو در اين شماره در بخش هنر مي توانيد ببينيد
love is??

2005-04-27T21:52:00.000+04:30

چهار شنبه، 7 ارديبهشت

چاره درد امروز، سكه و پول و اسكناس
قسمت دوم

تمام اين نا برابري ها ،كه در همين نزديكي و در همين شهري كه زندگي مي كنم و مي بينم ، جمع مي شود و بر دلم سنگيني مي كند.در عجبم كه چه طور، خانواده اي براي يك شب ميهماني ، و به قول ِ خودشان، براي حفظ آبرو( آبرويي كه انگار هر چه بيشتر خرج كنند بيشتر مي شود!!)مي تواند براي 50 نفر ميهمان، غذايي متناسب با 200 نفر سفارش دهد، و وقتي كه از اصرافش ، اضافه مي آيد، بقيه غذاها را حتي حاضر نمي شود كه به آواره اي و يا شبگردي كهِ گرسنه است دهد. ولي آن را خيلي راحت، راهي سطل زباله مي كند!!!
همان هنگامي كه پسران و دختراني ، براي تهيه لباس عيدشان، به اروپا سفر مي كنند، چشمان عاجز مادري گريان است. چرا كه حتي براي سفره هفت سين نمي تواند ماهي قرمزي تهيه كند!!1
در همان وقتي كه فكر دختران، خريد لاك و رنگ رژ ِ لب ، از نون ِ شب هم واجب ترمي شود، و جوانان ِ ما، در پي ِمار كهاي آنچناني و مسابقه دادن، در خريد ِ ماركِ گران تر هستند،نويسنده اي كه تمام عمرش را صرف ِ نوشتن كرده است ، در تنهاييش مي ميرد و چند روز ِ بعد، آنهم از بوي تعفن اش، خبر دار مي شوند كه گويي از دنيا رفته است!(آنهم ، چرا؟ چون بوي بد چنازه اي، آزارشان مي دهد
اين است كه مي گويم: ارزشها ، يك به يك و تك تك، از بين رفت و رفت، تا به امروز و اينجا رسيد ، كه پول و ثروت ارزش شد و امروز؛ هر كس كه پولدار است گويي حق زنده بودن و لذت بردن از زندگي دارد و انسانيت گويي به پولدار بودن است ، و هر كس كه بي پول است و محتاج، بايد به او گفت: برو بمير!!به همين راحتي!
اينها حقيقت هست.بارها حتما شاهد بوده ايد

امروز، هر كي كه پول داره/ توي چراغ جادوش انگار غول داره

ديگر آنقدر ارزشها از بين رفته كه وقتي پسري از پدرش پول كلاني، براي خريدن كفش NIKE، طلب مي كند و يا دخترش، براي اينكه جلوي دوستانش، افت ِ كلاس پيدا نكندواگر مارك ZARA، بر تن نكند؛ گويي ديگر زمين و زمان عوض خواهد شد، پولي از پدر مي خواهد بسيار زياد، و پدر نمي تواند از عهده خرجشان بر آيد، با شرمندگي سر جلوي فرزندانش خم مي كند،در كمال حيرت مي شنود:
«آخر، تو هم پدري؟» و يا « تو ديگه چه پدري هستي؟»

از اين پس پدر، زير ِ خرج ِ گران/ بزايد، برش كار، ماما بود

*********
ارزشها مرد و محبت از دلها رفت و جايش را پول و منافع و ثروت گرفت.آينده چه پيش آيد، نمي دانم.
پول ارزش شد ، در حالي كه كودكي از گرسنگي مرد و همان وقت، بودند كساني شاد و پاي معاملات كلان و چكهايشان را امضا مي كردند ، مادري در غم از دست دادن ِ فرزندش گريان بود.
و همان وقتي كه پدري زير خرج فرزندان ، كمرش خم شد،نويسنده اي چنازه اش پوسيد،ارزشها مدتها بود كه از اين شهر رفته بود.هزاران نفر امروز در همين شهر ، بي آنكه سر پناهي داشته باشند، دستانشان آرزومند خرده پولي است و شكمشان در حسرت لقمه ناني و پيكرشان محتاج سر پناهي، تا شب را در اين سرما، كنار آتش و مقوا و كارتن ، سر نكنند.
شبها ، هنگامي كه من و شما خوابيم، هستند هزاران نفر كه وقت ِ بيداريشان است. خوابگردان شب هنگام و معتادان پارك شهر و بده بستانهاي زير ميزي!!هنگام كشتارهاي شبانه است و باز ؛ لگد كوب كردن ارزشها!

شبهاي بسياري است كه خواب به چشمانم راه نمي يابد.ولي هستند كساني كه با شكمهاي پر، كه با غذا هاي رنگين ِ شبانه پر گشته است چه آسوده ،در خوابند و من در عجبم!!
در شب صداي ناله هاي فرزنداني را مي شنوم كه گرسنه اند و صداي شيونهاي مادر را و زجه پدر و صداي التماسهاي فقيران را.
شبها براي من نماي بزرگ (اگستريم لانگ شات) مرگ ارزشها مي تواند باشد
ثروت و پول، ارزش بسياري دارند و سواد و فرهنگ و اگر وقت شود كمي محبت و فهم و شعور را بايد به دست باد سپرد
چيزي جز تاسف ندارم.
كاش اينگونه نبود.
ولي اميدوارم لااقل شما جزو آن دسته از انسانهايي نباشيد كه ارزشهايتان را با پول تاخت زده باشيد
چرا كه مدتهاست در اين سرزمين،كم كم زندگي نيز دارد تاخت زده مي شود.دور از چشمان ي من و شما
و اين، وضع اكنون است:
از اين پس پسر، مي نويسد دگر هر آن كس كه نان داد ، بابا بُود

پيوست1: اشاره به فيلم بادكنك سفيد

ابيات اول متن و تمامي شعر هايي كه در متن آمده است ، از استاد خوبم، شاعر،ترانه سرا،آهنگساز، خواننده و استاد علوم علوم جغرافيا و...و.. استاد : شاهكار بينش پژوه مي باشد

2005-04-26T11:57:00.000+04:30

-
سه شنبه،6 ارديبهشت

چاره درد امروز؛پول؟؟
سكه و پول و اسكناس

توانا بود هر كه دارا بود / ز ثروت دل ِ پير برنا بُود
پر ِِ قو بود، پول را رختِ خواب /هنر، رخت ِ خوابش مقوا بُود
همه سهم ِ استاد ِ دانشكده،/ پشيزي حقوق و مزايا بُود
فغان!!سهم ِمردم، ز ِ نان و لباس،/از آن سوي ويترين تماشا بُود.
كدامين كس از شاعري برج ساخت؟/كدامين كس از شعر، دارا بُود؟
از اين پس، پدر، زير ِ خرج ِ گران،/بزايد، برش كار، ماما بود
از اين پس پسر، مي نويسد دگر،/هر آن كس كه نان داد؛بابا بُود
توانا بود هر كه دارا بُود
ز ثروت، دل پير برنا بُود

وقتي كه در شهري شلوغ قدم مي زني و اگر كمي توجه به اطراف داشته باشي،بار ها وبارها،بر سر هر راهت فقيري و گرسنه اي قرار گرفته است ،كه دستانِ سياه و رنجورش، حاكي درد ِ زمانه بوده است
بار ها شده كه كودكي ، با چشمان ِ معصومش، در همان سرما،منتظر گشته و التماس كرده،تا، كسي حزن چشمانش را در يابد و ترحمي نثارش كند و خرده پولي در دستاني بگذارد كه نه تنها ديگر بوي بچه گي نمي دهند... بلكه نشاني دارند؛ از زود بزرگ شدن او
و چه وقتها كه ديده ايم،همين پولداران با آن ماشينهاي مدل بالا، وقتي كه فقيري دست ِ نياز بلند مي كند،با چه تلخي روي بر مي گردانند
اشتباه نكنيد.بحث من، گدا پروري نيست.بحث، سرِ چيزي به نام پول است و قرار گرفتن آن به صورت يك ارزش در اجتماعي بزرگ، كه هر روز، صدها عاطفه و صدها ارزش در آن كشته مي شوند
بحث ِ امروز، سكه و پول و اسكناس است و چاره اي براي درد ِ بيچارگان ِ اين شهر
*********

اگر از فقيري امروز بپرسي كه چرا گدايي مي كني؟يا از تحصيل كرده اي كه سر خيابان گردو مي فروشد و يا دزدي كه در زندان است، بپرسي كه چرا؟
يك جواب بيشتر نمي شنوي و آن هم اين است
- چي مي گي خانم؟تا حالا شده گشنه بموني؟يا بچه ات مريض باشه و پول نداشته باشي؟
چي ميگي؟از روي شكم سيري چرا يه حرفي مي زني و..........
هزار حرف ِديگر

آخه، تو كه شعار ميدي، چي چي خوبه، چي چي بده؟!!/تاحالا بچه ات تو جوب، به پوستِ خربزه گاز زده؟
هيچوقت شده،بوي كباب ِ همسايه بپيچه توي خونتون،/بچه ات بگه:هه !هه! گشنمه بابا جون؟
آره،آره دزدي بده!/اينو كه هر كي ميدونه!
ولي ، آخه آدم توي/نونِ شبش وا ميمونه!!
هيچ كي كه توي اين دنيا،/قاتل به دنيا نمي ياد
دزدي هم، ژنيتيكي نيست/خوب بيكاره ، خوب كار مي خواد
مجرمِ اصلي محيطه،كه ما رو اينجور بار آورد/مجرم ِ اصلي فقره كه ما رو توي اين راه ها برد
***********

تا به كي بايد چنين باشد، نمي دانم.گرسنگي ها،نا عدالتي ها،نا برابري ها، در حاليست كه در همين شهر، افرادي هستند كه هر روز، شكم هايشان، سير تر از ديروزها مي گردد ولي نمي دانم چرا گرسنگان هميشه گرسنه اند؟تا به كي شعار؟ دَم از عدل و عدالت زدن چه آسان است و عمل كردن به آن چه مشكل
اگر در شهري پر از عدل و عدالت زندگي مي كنيم، چه كسي جواب گوي گرسنه خوابان ِ اين شهر است؟چه كسي جواب گوي صدها نفر كه در كنار خيابان و گوشه پاركها، شب را به صبح مي رسانند مي تواند باشد؟تازه اگر كارتن خوابي، شبي ، خود را به هتلي دعوت كند، و بخواهد در پاركي شبش را سر كند به جاي خيابان،دير يا زود، ميهمان بازدداشتگاه هاي نيروي انتظامي خواهد شد.(شايد برايش بد نباشد!!آخر لا اقل شبي ،در گرما به سر خواهد برد)همه اينها، در حالي است، كه باز هم پول، حرف اول را ميزند، در سرزميني كه ديگر تمام ارزشهايش ، در پي ِ ثروت و پول پارو كردن ِ هر چه بيشتر به باد رفته است!! ديگر آنقدر پول، معنا پيدا كرده است ، كه وقتي كلماتي چون استاد دانشگاه،درس، فرهنگ،عاطفه و ... كلماتي از اين دسته بر زبان مي آيد، براي خيلي ها مسخره جلوه مي كند .آري! به راستي كه در اجتماعي كه شخصيت ِ انساني با پول سنجيده مي شود و مارك ِ لباس، بحث و دغدغه جوانهايش، اين است؛ كه مدل گوشي كدام از ديگري پيشي مي گيرد!!،صحبت از ارزش و فهم و شعور بسيار بي معني است

سكه و پول و اسكناس/ چاره كار آدماس
خونت كجاس!!/ماشينت چيهفهم و شعور، باد ِ هواس!!

*********

صدها نفر با پولهاي باد آورده پدر هايشان، ديگر حتي زحمت خريدن رتبه و دانشگاه را به خود نمي دهند و حتي سر ِ كلاس هم نمي روند.به راحتي مي توانند مدركشان را از فلان ....... هم بخرند!!و بعد، با افتخار و پز ِ فراوان !!كه عجب؟مهندس شدم؟كار ِ آزاد را بر مي گزيند و ادامه پارو كردن ِ پول و اصراف هاي پيا پي!!در حاليكه در همين شهر، در يكي از همين كوچه ها، چه شبهايي كه دستان يخ بسته كودكي تنها نماند و چه روز هايي كه انساني از فرط ِ بي ناني نمرد.!!هستند در اين شهر كساني كه در يك ماه، در آمدشان بالغ بر 12 ميليون تومان و يا بيشتر است،در آمدي كه اگر، استاد دانشگاهي، با آن همه معلومات، و يا نويسنده اي با ان همه زحمت، ساليان سال هم، روز و شب كار كنند، نمي توانند به دست بياورندو جالب اين جاست، كه همان پول دار ، امضا بلد نيست و پاي چكهايش، انگشت مي زند

با چشمان ِ خودم ديده ام كه همين افراد، براي بچه هايشان ماشينهاي آخرين مدل مي خرند و زير پايشان مي اندازند ،(همين ماشينهاي بي درد، كه هر روز، با ويراژ دادن از كنار هر كدامتان رد مي شوند و صداي آهنگشان آنقدر بلند هست كه ..........)و با همين ماشين،در پيِ ِ شكار دختري هستند.دختري كه او هم از روي رفاه كفشهاي آنچناني به پا دارد و دنبال پسري پول دار مي گرددو يا دختري كه باز از روي فقر و احتياج، منتظر ايستاده است در كنار خيابان، تا پسري، با ماشيني بيايد و برايش بوق بزند
تمام ِفقر و بيچارگي ها در حاليست كه در زير ِ آسمان ِ همين شهر،دختران و پسراني جلوي تلويزيون ِ اتاقشان زير پتويي گرم وراحت، لميده اند و وقتي كه كمي احساس گرسنگي كردند، بدون هيچ ناراحتي، با يك تلفن، كم ِكم، پيتزايي برايشان محيا مي شود !ولي اگر روزي در خيابان،يك كودك،يك گل فروش، يك دوره گرد،يك فال فروش، دست درد مندش را جلويش دراز كند،گدا تر از همه گدايان خواهند شد!! همانهايي كه اگر يك روز كه هوس پيتزا مي كنند و نخورند، گويي خواهند مرد.

در همين شهر، كساني كه اصلا با ورتان هم نميشوند در جاهايي ناب، ويلا دارند و مي خوابند و مي آرامند، ولي يك قران هم كمكي به شب خوابها و فقيران نميكنند

كو ر و كچل/خوشگل و زشت،/ ويلا داره عين بهشت

..............
ادامه در پست بعدي

ابيات اول متن و تمامي شعر هايي كه در متن آمده است ، از استاد خوبم، شاعر،ترانه سرا،آهنگساز، خواننده و استاد علوم اجتماعي علوم جغرافيا و...و.. استاد شاهكار بينش پژوه مي باشد

2005-04-20T22:46:00.000+04:30

*
چهار شنبه،31 فروردين ماه

افكار انساني كه مدتها به نهايت انديشه بود

به نهايت مي انديشيد
در ظلمت وهم انگيزش
همچنان خيره بر سقف
سر در گم و گيج و بي هدف؛ به دنبال هيچ
تا كه شايد پاسخ آيايي كه در سر مي گذراند در يابد
آيا بي نهايت هم سقف داشت؟؟
به نا گاه دريافت
بي نهايتي را
كه سقف داشت
چه قدر خوب فهميد
نهايت سقف دارد
ولي حد كه ندارد

2005-04-17T15:19:00.000+04:30

*
يكشنبه،28 فروردين ماه
دو هفته نامه شرقيان با طراحي جديد
منتشر شد
همراه با بخشهايي چون
انديشه، تاريخ ، هنر،ادبيات و گزيده ادبي و.....و

و در آخر كارتون تراژيككار ِ خودم
ببينيد و نظر بدين ممنون مي شم

خبري در راه است!!به بهانه بهار
اينم مطلبي كه نوشتم

پ.ن: خواهشا اگر مطلبي يا كاري در شرقيان دارم همونجا نظرتون رو لطف كنين و بنويسين و اگر هم مطلبي در بغض مبهم نوشتم و نظري داشتين همين جا
مثلا نظرتون در مورد مطلب شرقيان رو در زير مطلبي كه در بغض مبهم مي نويسم نگذاريد
قبلا از توجه شما متشكرم

2005-04-15T15:49:00.000+04:30

*
جمعه،26 فروردين

آوازهاي بي وقت پرويز شاپور
از شماره 10094 كيهان_27/11/35

مگس را كسي توي قفس نمي اندازد
گوش خسته واژه گل را هم تحويل نمي گيرد
باد كمر درخت را شكست و درخت كمر سايه اش را
توي بال پرنده براي آسمان نامه نوشتم
نوزاد ماهي ، دهانش بوي شير نمي دهد
خود نويسم وقتي مي خواهد با كاغذ سفيد ملا قات كند ، كلاهش را به جا رختي آويزان مي كند

...........
بقيه در پست بعدي

2005-04-12T11:17:00.000+04:30

*
سه شنبه،23 فروردين

به دنبال هيچ

روزي را در گذشته به ياد آورد كه چه كودكانه به دنبال سايه اي كه هميشه بزرگتر از او راه مي رفت دويده بود
امروز، سايه كوتاه شده و او بزرگتر
به دنبال چه دويده بود روزي، در كودكي؟
.....
به دنبال هيچ

2005-04-06T16:13:00.000+04:30

*
چهار شنبه،17 فروردين ماه 1384
آرزو

روزي فهميد كه آرزويي را، جايي در گذشته جا گذاشته است
برگشت تا جاي پايش را دنبال كند
تا شايد....بتواند باز گردد و بيابدش در آن دوردستها
.......
برگشت
رد پايي نبود

2005-04-02T21:53:00.000+04:30

*
شنبه،13 فروردين ماه
سخن خدا، كه هيچ گاه، هيچ كس نشنيد

روزي كه آدم پا به اين دنيا گذاشت،خدا مي گفت : غصه روزي رو نخور
روزي كه حوا خلق شد و با آدم دو تا شدن، خدا مي گفت: غصه روزي نخورين، به فكرِ آخرت باشين
اون روزها هِي خدا مي گفت. ولي كو گوش شنوا؟
تا از بهشت رونده شدن
اون دوتا جفتِ بي نوا
بعد ِ اونها، بعدي ها هم ، وِيلون و سر گردون شدن
اونروزها هم خدا مي گفت؛ غصه روزي نخورين
روزي خودش مي ياد ولي، آخرت رو داشته باشين
حالا چي شد؟
بعد ِ اونها ، ما هم با چنگ و دندون، اومديم توي مِيدون
مِيدوني كه اسمش دنياست!!همه به فكرِ پول و به فكرِ نون ِفردا
به فكر ِ جيب و روزي، زديم به جاده خاكي
وجداني هم نمونده،هَمَش جنگ و دعواست
هه!!دعوا سر ِ شرينيِ يه حلواست
به جايي كه آخرت رو بچسبيم، دنيا رو خوب دودستي، بَستيم به جيب و مَستيم
خدا خشمش مي گيره، درياها هم مي لرزن، زمينها خوب مي لرزن
آدمهايي مي ميرن، گناه كار و بي گناه
ولي هستيم هنوزم، به فكرِ جيب ِ فردا
بالاخره يه روزي، همه با هم مي ميريم، روزي ها هم همينجا، توي دنيا مي مونه
شرمنده و سرگردون مي ريم سوي خدا مون
آخرش پس چي مي شه؟
آخرتي مي مونه؟
خدا خودش مي دونه
خدا،خودش مي دونه

2005-03-17T12:12:00.000+03:30

-
پنجشنبه،27 اسفند ماه
آخرين پست ِ سال ِ1383
بهار و تبريك
به نو كردن سال و تازه شدن ايام، آسمان نيز ديگر نالان است و مي بارد.ولي باز هم در ميان بهت و حيرت ِ افزونم، مي آيند
شادمان حالاني و مي روند خندان لباني
خوب مي دانم شور و حالي نيست ديگر در شهر
قيل و قالي نيست ديگر بر دلها
به نو كردن سال ،پدري ديروز كودكش را از فرطِ بي ناني كنار جويي گذاشت و مادري از خستگي جان داد
خانه اي سوخت و زندگي ويران تر شد
به هنگامه واپسين لحظات اين فصل ِ كهن، مادري تسبيح به دست در آرزوي آزادي يك فرزند مي گويد
پسرم كو؟خدا؟
به هنگامي كه آسمان نيز با چشمان پر اشكش به ميهماني رقص گل و خاك مي رود،هستند كساني؛ خانه هاشان متروك
دلهاشان؛ يخ بسته و پوسيده
اشكهاشان در چشم؛خشكيده
و غم ِ بي ناني در مشتشان و غم ِ بي ياري بر دلشان
من به هنگامي كه يا مقلب القلوب مي خوانند، آرزويي دارم و دعايي بر دل
كه اگر هست خدايي هنوز بر بلنداي سر ِ ما، نلرزد بهاري ديگر ، روستايي يا شهري ، در دل ِ اين پوسيده جهان
كه اگر شادي هست، براي همه باشد ديگر؛ در همه جا.كه نباشد ديگر يك دل ِ خون
نباشد دست لافي ديگر ، نا به هنگام، در دست ِ زمان
نباشد ديگر ، عيدي ِ نا هنگام ، در مشت ِ سر سخت و لرزان ِ جهان
كفر نمي گويم من، صدايش مي كنم خدايي را كه اگر از دلهايمان نرانده بوديمش، و برايش جايي بود ، در كنارِ اتاق كوچكمان، زمين هرگز نمي لرزيد و دلي خسته نبود.كودكي تنها نبود.حلبچه ديگر امروز ،نالان نبود.عشق تنها نبود.هيچ كسي قاتل و زنداني نبود
يادمان نرود: در آستانه فصل بهار ، ديگر عشقي نيست.هستند هنوز ، آوارگاني.... در پي ِ گمگشته خود ، در پي ِ يكدم دل ِ خوش؛ كه دگر نيست!!يادتان نرود نوروز است
يه رسم ديرين اين كهن سال وطن، به اميد آرزويي كه مي دانم عبس است، به ياد ِ بهاري حقيقي مبارك باد مي گويم
بهاري ديگر مبارك باشد

پيوست:طرح از خودم

2005-03-15T22:33:00.000+03:30

-
سه شنبه،25 اسفند ماه
چهار شنبه سوري

رفتم به تماشاي آتشبازي، باران آمد و باروتها نم برداشت

پ.ن:مي دونم امسال بارون نيومد!ولي براي من فرقي نداشت

2005-03-13T12:45:00.000+03:30

*
يكشنبه،23 اسفندماه

شماره پانزدهم نشريه الكترونيك شرقيان، منتشر شد
مطالب من كه در اين شماره مي خوانيد
يادي استاد جليل شهناز
بارِ ديگر، يادي از هنرمندي مي كنم، اما نه به هنگام نبودش و مرگ او که يادي از استادِ موسيقي ايران، در زمان حيات او
..............و.
*****
خدا را چه شد؟ خدارا؟
خدا را چه شد ؟ خدا را ؟در اين شهر، كه شباهنگام عصمت دختران، در پس قلعه روسپيان شهر، دريده مي شود........و

و... مطالب ديگر كه قطعا از نوشته هاي من خواندني تر و پر بار تر خواهد بود

2005-03-11T20:35:00.000+03:30

جمعه؛21 اسفند ماه

و باز هم بهاري.....
با آمدن فصل ِ بهار
بهار ِ آرزويي خزان گشت
و نسيم ِ نو بهاري ،باز هم بر غم ِ درون ِ سينه اي چنگ انداخته
و كلبه كودكي را ويران ساخته؛ طوفاني
و باران چه سخت مي بارد هنوز
در بهاري كه مي آيد، مي رود كسي و مي ماند غمي
و دختركي ، با برگي خزان زده در دست، همچونان نگاه ِ خيسش را، بر قدمهاي كسي دوخته كه هرگز باز نخواهد گشت
امشب آسمان سخت مي بارد
وه چه غمي دارد باران
شايد
باران نيز مي داند كه سالي جديد در راه است

2005-03-08T09:22:00.000+03:30

سه شنبه ، 18 اسفند ماه

آرزوي محال

در زير ِ مهتاب
نيمه اسفند
بود دختركي خندان ، با گل ِ سرخي در دست
رو به روي دريا و در ساحلي طوفاني
به نقطه روشني در دور دستها مي نگريست
تا كه شايد به آنجا كه مي خواهد؛ برسد
در سالي جديد
كه هيچ وقت نرسيد
حيف كه نميداند ، هيچ گاه نخواهد رسيد
و فراموش كرده است كه سالهاست كه با گلي در دست به انتظار ، رو به روي دريا ، به آن نقطه مي نگرد

پيوست: مي دونم كه جاي اين حرف اينجا نيست و بايد در روزنوشت بنويسم! ولي از اونجايي كه جوش آوردم مي نويسم اينجا كه آقا يا خانومي كه هي خوشت مي ياد شايعه پراكني كني! خسته نشدي؟ از بس كه پشت سر اين و اون حرف زدي يا شايعه پراكني كردي؟ با كمال تعجب در بلاگستان، از چندين نفر (8 نفر) البته با نگراني زياد پيامي گرفتم به صورت آف لاين و اي ميل كه واييي طناز جان!؟ شما سرطان دارين؟ شما همون طناز بلاگري هستين كه سرطان خون دارين؟و..... اين درسته؟ بنده همين جا داشتن هر گونه سرطاني رو اعم از سرطان مرغي تا سرطان ِ خوتي رو تكذيب مي كنم! و نمي دونم اگرم آدم مريض باشه يا هر چي يا اگر اصلا من سرطان داشتم به ديگران چه ربطي داشت يا چه نفعي مي بره اون نفر از اين حرفا؟اينو بدونم خيلي خوبه

2005-03-04T11:44:00.000+03:30

جمعه، 14 اسفند ماه

بوي خدا؟ و نيافتن

دل من جاده ها را مي شكافد و تا ابديت خواهد رفت
من در اين سفر بردباري را ياد ميگيرم و استقامت ِ كوههاي كنار جاده را تحسين خواهم كرد
از دراويش ميان ِ راه سبدي ذكر ياهو خواهم گرفت
و بر قلب خواهم گذاشت و تا آخر ِ راه، بوي خدا را همواره خواهم برد
****
شبي ، بعد از سالها ، به ناباوري فكر كردم كه آنكس را كه ساليان درازي در پي اش بودم يافتم!!ندانستم كه شب است و تاريك و ...من خوب نمي بينم
امروز مي دانم كه هرگز نيافته بودمش و نخواهم يافت
****
انسان هرچه داناتر مي شود، مجهولاتش بيشتر مي شود
****
پ.ن: يك جمله آخر ، از دكتر شريعتي است

2005-03-03T21:01:00.000+03:30

پنجشنبه، 13 اسفند ماه

چيزي كه هرگز باز نميگردد

پنج روزي كه در اين مرحله فرصت داري ****** خوش بياساي زماني كه زمان اين همه نيست
بر لب ِ بحر ِ فنا منتظريم اي ساقي ****** فرصتي دان كه ز لب تا به دهان اينهمه نيست

صبح، محله اي قديمي
جويي باريك در وسط كوچه و خانه اي قديمي كه در ميان ِ آن محله تنها يادگار ِ فصل كودكي پدر است
صداي باز شدن ِ آن در ِ قديمي، كه بر درش به نستعليق نوشته است روزي ، كسي: امين
گرد و خاك
درخت ِ خرمالوي طويلي كه هنوز سر پاست
و درخت اقاقي كه شكوفه كرده است
محو در تماشاي خانه
صداي بسته شدن در
نبود ِ پدر
دويدن و ديدن آنچه كه هيچ گاه دوست نداشتي در پدرت ببيني
اشكي در چشمانش حلقه زده ، اشكي از غم ِ فرسودگي
اشكي را در چشمانش ديدم كه بوي خستگي از زمانه مي داد
خوب مي دانستم كه زير لب و هنگام ِ نشستن بر ان پله قديمي جلوي در، با اشكي در چشم ، چه خواهد گفت
.....«پير شدم»......
و من كه مبهوت مي مانم و نگاهي بر موهاي سفيدش مي اندازم و حقيقت را مي يابم
آرام و زير ِ لب مي گفت:« راستي يعني هنوز اين ديوارها يادشونه كه چه سالهايي رو من كنارشون قدم زدم؟يا اين كوچه يادشه توش چه بازيهايي مي كرديم؟يا همين ديوارها اگر زبون داشتند منو يادشون مي يومد كه چند بار بهشون از سر ِ غم زمونم لگد زدم»؟
امروز غم را در وجود پدر احساس كردم
خستگي را بر دوشش ديدم
خستگي كه سالها شايد در پس ِ گرفتار كردن ِ خود ، پنهانش مي كرد
هيچ نمي گويم سوار بر ماشين ، صدايش مي زنم
بر مي گردد
دستي تكان مي دهد و مرا روانه خانه مي كند
شايد ماند؛ تا دوره كند
كاري را كه من ، امروز مي كنم
پدرم امروز پر از غم بود و خسته
و من نيز...
در چشمانش اشك حلقه زده است و در گلويش بغضي خفته
كه مي دانم ِ بغض او نيز روزي خواهد تركيد
خوب مي دانم
پدر ، از زمانه خسته است و من نيز از روزگار
اي كاش من نيز خانه كودكيم كه در آن زاده شده بودم به تاراج ملاكان نرفته بود و امروز برجي نو ، نگشته بود تا اين بغض مبهم ِ من نيز مي تركيد
همچون پدرم در پس كوچه كودكيش
آيا دوباره آن را در آن خانه پيدا ميكند؟
چيزي كه هرگز باز نمي گردد؟
****
پ.ن: راجع به شعر حافظ:- يكي نيست بياد به خودم بگه

2005-02-23T08:46:00.000+03:30

چهار شنبه،5 اسفند ماه

وصيت

خانه اي متروك را برايم فراهم سازيد ، تا در آنجا سكوت را پذيرا شوم دوباره
و براي پذيرايي از سكوت، از تنهايي هميشگيم كمك گيرم
پروازي را خواهم آموخت كه هيچ پرستويي آنرا تا به حال ، تجربه نكرده باشد
مرگي را خواهم:سرد،خشك،ساكت و بي دغدغه
بدون هيچ اشكي و آهي
مر گي را خواهم: همراه با آتش بازي ِ ابرها و باران
حتما در شب ِ مرگم، باران خواهد باريد؛به رسم چشمانم كه هميشه ابري و گريان بود
و رعد ها در هم خواهند شكست و آنروز خورشيد نابود خواهد گشت، همانگونه كه در زندگي امروزم
باران را براي شستن مي خواهم و سنگ قبرم را با تكه هاي يخ مزين كنيد
گلهايي از دانه هاي برف درست كنيد و برايم هديه آوريد
چيزي را خواهم، خالي از هر نيرنگ و ريا
......
متفاوت با زندگي لجن بار ِ دنيا
همراه با صداقت مدفون خواهم شد اينگونه
زيرا سنگ ِ قبرم را با تكه هاي يخ زده قلبهايتان خواهيد ساخت و گلهاي يخيين با دانه هاي برفة كه خبر از بي مهري شما دارد
آنروز را من هر لحظه انتظار مي كشم
آري آنروز مدفون خواهم شد
شايد؛ لا اقل آنوقت صادق باشيد
******
پيوست: شماره 14 شرقيان منتشر شد.اميدوارم شما نيز به آن سر بزنيد
در اين شماره ؛ دو گالري عكس از مراسم عاشورا هست كه پيشنهاد مي كنم اونها رو ببينيد
گالري عكسهاي آقا ي حسين منصور
آقاي امين افشار
......
قسمت ادبيات و گزيده ادبي شرقيان هم كه فكر مي كنم همه مي دونن كه هميشه پر باره
و در آخر مطلب من در شرقيان
ديشب بادِ سردي مي وزيد.پير مردي از کنارم به آرامي گذشت و گفت
........«دينت را ؛ در جايي که هيچ جا نيست، جا گذاشته اي»
بقيه در....شرقيان

:

2005-02-21T15:08:00.000+03:30

دو شنبه،3 اسفند ماه

تماشاي هميشه

با همان دستان چرو كيده و صورت ِ چين خورده اش چه آرام در كنار خيابان ايستاده بود، در هوايي باراني و ابري
چشم به انتظار دل رحمي ِ يك ماشين كه بايستد تا بگذرد از عرض خياباني طويل
صداي سرعت ماشين
به سرعت يك چشم بر هم زدن
و پاشيده شدن آب ِ گل آلود خيابان بر دامن او
و صداي هولناك و طلب كارانه راننده؛ كه مگر كوري؟پيرزن ِ .....؟؟
همه در تماشا بودند
مانند هميشه
پيرزني امروز سر تا پاي خيس شده ، دست و پا زنان، به دنبال عصاي سفيدي مي گشت ، كه به كنار جويي افتاده بود

2005-02-20T19:16:00.000+03:30

يكشنبه،2 اسفند ماه

معرفت

گرچه عرب، زد چو حرامي به ما
داد يكي دين ِ گرامي به ما
گر چه ز جور ِ خلفا سوختيم
ز «آل علي»معرفت آموختيم

پيوست:براي خودم سواله كه آموختيم يا نه؟ كه مطمئنا نه!!يه سوال ديگه.. ارزشش رو داشت؟ اگه واقعا مي سوختيم از براي به دست آوردن معرفت ؛آري ولي اكنون؛ ...نمي دانم

2005-02-19T12:03:00.000+03:30

شنبه،1 اسفند

كجاست ياري كننده اي كه مرا ياري دهد؟

شب،آه،ناله،الم،چهل چراغ
صداي مداح،صداي كوبش طبل هاو سينه كوفتن
گريستن، ماندن ، اشك ريختن و گوسفنداني كه قرار است سر بريده شوند و چه خوب مي دانند اين را
....ولي هنوز بغضم در قفس سينه حبس مانده است
به كدامين لحظه اشك خواهم ريخت؟نمي دانم!مدتهاست بغضي بر سينه ام سنگيني مي كند
الم بر دوش پسركي جوان
چهل چراغ مي گردد و مي گردد
به نا گاه اسبي وارد ميدان مي شود به گونه اي نمايشي ولي چه لرزه و وحشتي بر اندامم مي افكند
پرچمي سبز مي لرزد
صداي شيون مي آيد
فرياد مي كشد كسي در گوشم: كجاست ياري كننده اي كه مرا ياري دهد؟
نفسم بند آمده.تشنه ام شده
آبي نيست!!صداست و صداست و صدايي كه مرا به خود مي خواند
مي گريم
من مانده ام و آن صدا و قطره اي اشك كه در چشمانم حلقه زده است و شمعي در دست
دستي بر دوشم مي كشد كسي:به كدامين روز غمگيني؟
بر مي گردم،كسي نيست
تكه پارچه اي سبز است كه چيزي بر آن نوشته شده است
يا حسين
آيا كسي هست....؟؟
پشتم لرزيد
اشكم از چشمم چكيد
بغض گلويم شكست

2005-02-15T07:43:00.000+03:30

سه شنبه ،27 بهمن ماه

و شايد آرزويي........

و به سان همان كبوتر غمگين و خسته بال، كه بر فراز ِ شهري دود آلود پر مي كشد ؛ در پي يافتن خرده ناني
يا به سان ِ كفتري كز سرماي زمستان مي سپارد جان
و هستند هنوز كساني سر در گريبان ،من.... به دنبال چيزي مي گردم در خود، كه گويي ساليان ِ درازي است، كه در من مُرده است
چيزي كه در من است ولي گويي نيست
در ميان ِ انبوهي سر در گريبانان
كسي را مانم كه گويي هويتي را گم كرده است
يا كه هويت را در پي ِ يافتن مهرباني؛ در رفاقت ها، يا كه بدبختي ها و شقاوت ها
يا كه در ميان گريه هاي خلق، گم كرده است
به سان ِ كسي كه به نا گاه پرده هاي واپسين لحظه ها را نيز دريده است
يا به سان ِ همان كس كه مرگ را معنا مي دهد
شبي.. هويتي، در زخم ِ چركين كسي در بند يا كه در بغض ِ كودكي در شهر
شايد به نا آگاهي يك لحظه؛جا مانده است گويي
امروز به سان ِ همان كبوتر، كه در پي ِ يافتن خرده ناني مي پرد
يا همان كفتر كه چه آسان جان مي سپرد، يا همان كودك كه در پي لقمه ناني مي دود
به بزرگي يك لحظه خلوت ناب، در پي ِ عرياني خوشتنم
به دنبال هويت
به دنبال همان شب ، كه خويشتن گم كرده ام، يا به آنجايي كه آرامش در آنجا مي دود
من به دنبال همان كفتر، همان كودك، ساليان درازي است، كه در پي ِ يافتنهاو حقيقتي كه هرگز نبود، شبي، چيزي را گم كردم
در هيبت سكوتي نا به هنگام، لب فرو بستم
و آنگاه همان سگ را مانستم كه در ميان ظلمتي غمگين و خون آلود و خاك آلود، حضوري داشت؛بي تخفيف
در آن سكوت مرگبار ِ شب
چرا كه در ميان انبوهي سكوت، با آن زوزه غمگين، در شب سردي، چيزي را به يغما برده بود
كه شايد آن همان چيز بود
شايد آن هويت بود
من همان سكوت را مانم كه مدتهاست بر زبان مانده است
در پي ِ هويتي گم گشته كه شايد شبي، يا كه روزي، در ميان انبوهي سكوت و درد
به دنبال كمي تجربه و مرهمي براي درد،در ميان ِ زجه هاي آن سگ ، در سرما گم شد
همان شب كه نمي دانم چيزي كه به دنبالش مي گردم در ميان كدامين پس كوچه زندگي جايش گذارده ام و ديگر نيست...آري
آري
در پي ِ يافتن ِ خويشتنم

2005-02-13T15:09:00.000+03:30

يكشنبه 25 بهمن ماه

دلِ خوش

جا مانده است
چيزي جايي
كه هيچ گاه ديگر
هيچ چيز
جايش را پُر نخواهد كرد
نه موهاي سياه و
نه دندانهاي سفيد

نوشته شادروان حسين پناهي!روحش شاد
پيوست:چند روزي بود بعد از اختتاميه جشنواره اي كه آخرين اثر حسين پناهي در آن بود، به اتمام رسيد، در فكرش بودم.كتابش و صدايش در كاستي در كوشه اتاق!آري ديگر نيست

2005-02-11T15:15:00.000+03:30

جمعه،23 بهمن ماه

شهر

لا لا، لالا، گل ِ پونه/ كاكام اومد توي خونه
پولش دادم، بدش اومد / نونش دادم، خوشش اومد
نيگاش كردم، بدش اومد / نازش كردم، خوشش اومد
....................
اگه كسي گفت فلان چيز 5 تومنه.. بپرس چرا!!اگر بازم گفت: 2 زاره.. بگو چرا!!به فكر يه قرون دو زارت باش توي شهر!!.... اگرم ديدي يكي افتاده زمين، محلش نذار!!يهو چه مي دوني؟ بلند ميشه مي گه جيبمو زده..برو برو!1نري جلوها!!آخه اينجا شهره
****
اگه نگفته بودم بي آزاره، جرئت داشتي آزارش بدي!!؟
كي اينطوري زدتت؟
كاكام
آخه چرا؟
نمي دونم
تو هم زديش؟
نه
آخه چرا؟
آخه گفته بودي نبايد كسي رو زد، زدن بده!ولي كاكام كه توي شهر زندگي مي كنه.. منو زد
من اينجا رو دوست ندارم.اينجا منو اذيت مي كنن.هيچ كس منو دوست نداره.نمي خ.ام اينجا بمونم

گفته بودم شهر جور ديگه س.نگفته بودم؟يه جور ديگه مي خوابن؟ يه جور ديگه نيگاه مي كنن!يه جور ديگه بيدار مي شن!!يه جور ديگه همو دوست دارن؟ دوست داشتنشونم يه جور ديگه س؟ نگفته بودم؟
همه جا بيداد.همه جا ظلمه!بيا برگرديم داداشي.بيا برگرديم همونجايي كه محبت هست.همونجايي كه همو دوست دارن

فيلم تموم شده.سرم درد مي كنه.چفدر انسانيت كمه!دلمونم خوشه كه توي شهر زندگي مي كنيم و ....ادعامون از زمين تا آسمونه.صداي نمكي محله مون مي ياد.با اينكه خيلي ساله تو خيلي محله ها نمكي نمي ياد، ولي توي كوچه ما .. از بچه گيم پير مردي بود كه هميشه صدا مي زد: نمكيه! نمكي.و منم بدو بدو مي رفتم و نون خشكامونو بهش مي دادم.بازم صداش مي ياد.رفتم دم در.كس ديگه اي بود كه بعدا گفت؛ پسرشه!پرسيدم كجاست؟گفت
تو همين شهر يه جايي از همين شهر، يه روزي مرد.كجاي كاري خانم؟

پ.ن:بازم خوش به حالشون مي تونن برگردند، به حايي كه اومده بودن!!ما كه توي همين شهر داريم مثلا زندگي مي كنيم .. بايد چه كنيم؟ به راستي در اين شهر، زندگي ميكنيم؟
پ.ن2:براي چندمين بار فيلم نمكي رو ديدم.يادمه كه همون موقع هم كه 4يا 5 سالم بود و نگاه كرده بودم.. به قدر امروز.. دلم لرزيده بود و گريه كرده بودم

2005-02-10T08:43:00.000+03:30

پنجشنبه 22 بهمن ماه

شماره سيزدهم شرقيان، منتشر شد. حتما سر بزنيد
در اين شماره
گزارش تصويري جشن سده
ولنتاين، تهديدي براي هويت ملي!!!!؟
حق با توبود
و
...............

2005-02-09T10:40:00.000+03:30

چهار شنبه،21 بهمن
بي تفاوتي؟ ويا خلاص كردن خود؟

نه با كسي بحث كن، نه از كسي انتقاد كن
هركي هر چي گفت ، بگو حق با شماست و خودت رو خلاص كن
آدمها عقيده ات را كه مي پرسند، نظرت را نمي خواهند.مي خواهند كه با عقيده خودشان موافقت كني
بحث كردن با آدمها بي فايده است

«زويا پيرزاد»
كتاب: من چراغها را خاموش ميكنم

پيوست:اگه آدم اينطوري باشه ببخشيد ولي فكر نكنم ديگه فرقي با يك سيب زميني يا يه تيكه چوب خشك بكنه.مثل.....نمي شه؟
پيوست 2:از آدمهايي كه بخوان به زور ، نظرات خودشون رو تحميل كنن بدم اومده! در مقابلش هم از بي تفاوتي بيش از حد آدمها!!كه متاسفانه، دور و بر ما پره از بي تفاوتي آدمها حالم به هم مي خوره

2005-02-07T22:31:00.000+03:30

دو شنبه،19 بهمن
يك روز، بي حوصله، با تلويزيون

... بي حوصله و با سر دردي فجيع، بعد از مدتها، سراغ تلويزيون مي روم، ماهواره كه هيچ كانالي نمي گيره!!حالا كه برف اومده كه ديگه بدتر
مي زنم شبكه هاي مختلف و مزخرف ، كه هيچي براي سر گرمي من ندارند(به قول مامانم چي اصلا برات سر گرمي داره ؟اونو بگو)،برنامه جالبي پيدا نمي كنم.با خودم فكر مي كنم كه حالا ماهواره هم بود، مگه خيلي نگاه مي كردم.باز تلويزيون و شبكه اي ، كه مردمان ِ در صف را مي بينم و شعار هاي گوناگون 23 سال پيش
..............
امروز، روز ِ آزادي است، جاي شهدا خاليست
****
اگر فرزند ايراني چرا پر پر كردي جوانان ميهن را؟
****
گوش به فرياد توايم، خميني
****
ديدن جاي سرخ دستي بر ديوار
****
توجه،توجه
تا اطلاع ثانوي مرگ بر شاه خائن
****
ديوة چو بيرون رود، فرشته در آيد
****
و با ز صداي مادرم از آشپزخانه كه وقتي اين شعارها را ميشنود، خودش هم شروع مي كند به خواندن شعر هميشگي كه ديگر برام يكنواخت شده:حزب ِ ما، حزب ِ خداست/رهبر ِ ما، روح ِ خداست
دكتر علي، شريعتي/معلم شهيد ماست
جان بر كف ، نهاده او/علي! علي! چه همتي
آغاز ِ بيداري،/ضد ِ استعماري
زنده باد ياد ِ او/نام ِ او، راه ِ او
...................

و بعدشم حرفهاي هميشگي او ودرآ خر سر هم وقتي مي خواي سوال كني، هيچي نمي گه و فقط مي گه كه اينو خوب مي دونم كه مردم ِ ما توي شعار دادن استادن
به خودم مي گم: وا؟اينو كه خودم مي دونم.چه ربطي به سوال من داشت طفره ميري؟
****
صداي پدرم كه ادامه مي دهد، شعار هاي تلويزيون را كه پخش نمي شود

ازهاري گوساله/بازم بگو نواره!!!نوار كه پا نداره

از پدر كه مي پرسم، حالا واقعا مگه اون موقع نوار بود؟كه اينو مي گفتن.باز هم با لبخندو شوخيهاي هميشگي بحث را عوض مي كند.و من كه به رفتن و مصاحبه شاه كه تا امسال نديده بودم آخرين مصاحبه اش واگذاري دولت به بختيا ر رو تازه مي ديدم و برام جالب بود و بعد از مصاحبه بختيار و نشان دادن رفتن هواپيماي شاه كه به قاهره عازم بود، با همان كسالت ِ هميشگي،تلويزيون را كه حتي يك لحظه مرا از افكار مغشوشم بيرون نياورده بود خا موش مي كنم و كنترلش را با يك پرتاب روي كاناپه شوت مي كنم . باز صداي قر قر ِ مادر: باز حوصله نداري، چرا در رو به ديوار مي كوبي؟نبايد از دست تو خونه زندگي داشته باشيم؟!!!بدون توجه به حرفش به اتاقم، محبس زيباي هميشگي و كتابهايم مي آيم و درب را از ترس مادر، بدون آنكه حتي خش خشي كند، مي بندم.و به سراغ آلبوم عكسهاي قديمي مي روم.نمي دانم چرا چند روزي است كه در فكر گذر زمانم و و در پي ِ يافتن چيزي هستم كه حتي نمي توانم ،بر زبان برانم.انگار، هنوز نمي دونم كه چمه!!صورت مادر بزرگم را ميبينم كه وقتي از دنيا رفته كه همسن الآن مادرم بوده و مادرم اون موقع، 6 سالي بيشتر نداشته.به عكسهاي جوانيهاي پدرم مي رسم و ناگهان عكس حال او را هم در كنارش مي گذارم.صورتي پر از تجربه و خاطره كه خط زمان خوب رويش افتاده است.به چهره خودم دست مي كشم كه هوز تجربه هاي بزرگي مانند پدر ندارد!!وا مي روم.خسته ام و پريشان.دلم آشوب است.شايد بعدا نوشتم كه چرا.هنوز، صداي شعر و شعاري كه مادرم مي خواند مي آيد و صداي تلويزيو ن و اخبار و بعد از آن باز هم تكه هايي از انقلاب.و صداي خش خش ِ روز نامه!!حتما پدر باز هم جلوي تلويزيون ِ روشن، مشغول خواندن ِ روز نامه است. و بعد؛ صداي مادر:باز تو داري روزنامه مي خوني؟يا تلويزيون رو نگاه كن، يا روزنامه!!!حوصله مون سر رفت!!آخه من نمي دونم ديگه از تو روز نامه ها چه خبري مي خواي بفهمي؟
زنگي هر روزِ خودمون، صد تا خبره كه اگه چاپش كنن..... و پدر كه ميگه: خانم،زندگي ما چيزي نيست كه، چاپش كنند!!ما از زندگيمون چي فهميديم؟در رو باز مي كنم مي پرسم به حرفت اعتقاد داري؟مي گه خيلي زياد.مي گم: مي خوام مثل شماها زياد تجربه كنم ميگه:مثلا به قول خودت زندگي ما با تجربه ها رو داري مي بيني، به كجا رسيديم؟دخترم، از من مي شنوي، زود بزرگ شدي، جاي خودش.زياد مي فهمي جاي خودش!!ولي سعي نكن زياد تجربه كني!!فقط زود پير مي شي!!همين
مثل هميشه از حرفهاي پدرع دلم گرفت.حرفهاي هميشگي را براي صدمين بار بهم مي زد.چقدر لجم مي گيره وقتي همش به آدم جواب تكراري ميدن تا مثلا بخوان آدم رو عوض كنن

و باز لرزه اي كه به دستم مي افته و اين سوال؟
اگه اونا با اون همه تجربه، چيزي نفهميدن، مني كه تا حالاش هم، نفهميدم چه جوري به اين روز و اينجا رسيدم، از كدوم مساله مي خوام مثل مامان يا بابام طفره برم؟اون موقع اگه كسي به من گفت از زندگيت، از جوونيت بگو، چي ميگم؟
مي گم همش غصه خوردم و نوشتم و نوشتم؟همش توي اتاقم بودم و لاي كتابام و هيچ وقت جووني نكردم!!نه؟هه!!خنده داره
شايد دچار يك دپريشن زماني شدم و شايدم دچار بيماري ِ ترس از آينده!!نمي دونم
دلم بد جوري بالا و پايين ميره.قلبم داره از جا در مي ياد.نگرانم و خسته.حوصله ندارم.به برفي كه هنوز داره مي باره نگاه مي كنم.با همون اخمهاي در هم، با صداي بلند، با اينكه خوابم نمي ياد مي گم، بسه!!اينقدر سر و صدا نكنين!!مي خوام بخوابم
خسته ام.اون تلويزيون هم اگه نگاه نمي كنين و شعار هاشو از حفظين، خاموش كنين.چرا روشنش ميذارين؟

2005-02-05T21:52:00.000+03:30

شنبه 17 بهمن ماه

بودن و رفتن

مرگ را در پستوي خانه پنهان بايد ساخت
عشق را در نهانخانه اي براي عزيزي پنهان كن!! تا بيايد
بتي بساز، خموش و پنهان ولي قابل ستايش
ساده..، بي نيرنگ و بدون هيچ بي عدالتي، در روز ي پر از نا عدلي
مسلمان باش ، ولي عاشق
عاشق باش،... خموش
بمير... پنهان
بشكن،... طوري كه صداي شكستنت ،مزاحم خواب ِ خرگوشي كسي نشود
كمك كن،... معشوقت را بياب
عاشق كه گشتي، بيا
وقتي شكستي، آيينه را بساز و ويران كن آشيانه را
مرگ را ،از پستوي نهانخانه ات بيرون بياور،...و
....
عاشقانه بمير

2005-02-04T19:46:00.000+03:30

جمعه 16 بهمن ماه
......
ابر
باد
خورشيد
همه مي روند و خواهند رفت
ما مي مانيم و
نارفيقيها و دورويي هاي زمانه
زندگي و عشق
..............
و
خدا

پيوست:تصميم گرفتم بشينم و بنويسم.مثل هميشه
كسي كه حرف زدن بلد نيست يا نميتونه حرف بزنه... و عادتش نوشتنه!!اگه حرفاشو با نوشته هاش نگه.. شايد غمهاش رو دلش سنگيني كنه!!قبل تر گفته بودم كه برخي نوشته هاي وبلاگم از سال قبل بوده .كه بعد چك كردم و جز 3 مورد بيشتر نيافتم!!ولي از اين به بعد نوشته هاي قبلي رو در وبم نخواهم گذاشت. شايد كه پسرفت نوشتنم جبران شود